blog niesponsorowany.

Moja Kamila pisze bloga. To znaczy dwa wpisy w miesiącu w najlepszym wypadku.
Ale wolę to, niż gdyby te jej słowa miałyby całkiem z Niej nie wychodzić.
Mój ulubiony styl pisania. Ten każdy szczegół który pozwala Ci tam być całą sobą.
Widzieć makatki na ścianach, kurze w kątach…
Zawsze mi żal kiedy ludzie z takim talentem piszą tak mało..

„Był taki czas, kiedy świat pachniał jaśminem i dezodorantem Impulse. Kiedy można było siedzieć do rana na ławeczce w altance nad stawem i pić tanie wino albo umierać chwilowo z rozkoszy w czyichś silnych ramionach. Kiedy jeszcze był czas na niekończące się rozmowy i niekontrolowane pocałunki. Kiedy śmiech był radosny i nie przeszkadzał chłód sierpniowego wieczoru wdzierający się pod sukienkę. Kiedy rytm dnia wyznaczał Steven Adler na Gunsowej perkusji, a moda była z second handu wzorowana na dziewczynach z teledysków Aerosmith i Bon Jovi. Plotłyśmy bransoletki z muliny, bo nie było internetu, którym można było  zabić czas do kolejnej dyskoteki i owijałyśmy nadgarstki rzemykami kupionymi na zapas na szkolnej,  czerwcowej wycieczce do Zakopanego. Bywały nudne  wieczory w wiejskim pubie, nad paczką paluszków i colą, oraz takie kiedy „urywał się film”. Niczego się nie żałowało, bo i czego tu żałować kiedy masz długie włosy nie splamione farbowaniem i całe życie przed sobą. Nie ważne, że było biednie. Było beztrosko. Nawet kiedy trzeba było przemnknąć się przez wieś w ciuchach wymiętych po wczorajszym wieczorze, a w głowie wciąż szumiało i nie do końca wiadomo czy to od jabłkowej wódki czy z zakochania. Nie miałam problemów z zasypianiem, bo sen przybliżał do nowego dnia jeśli nie pełnego doznań i emocji to z pewnością pełnego marzeń. Jak łatwo się wtedy marzyło. Nie przytłaczała codzienność. Odpływałam jak na haju pijąc zwyczajną herbatkę z dzikiej róży, słuchając Wilków albo Nirvany. I była jeszcze Sobota. Od 19 wieczorem brzuch napełniał się motylami. Był klub, raczej wiejska dyskoteka z podświetlaną podłogą, na której stoi teraz Lewiatan, a w której tańczyłyśmy do ostatniej nuty, często wywijając bluzką wysoko w powietrzu. A te wlaśnie ostatnie nuty zazwyczaj należały do Niego. Z tym Nim to było bardziej na zasadzie dwojga „innych”, którzy się odnaleźli niż wielkiej, szalonej, wakacyjnej miłości. Bo idąc do chłopaka o 3 nad ranem raczej nikt nie spodziewa się słuchać Doorsów aż wzejdzie słońce, wypatrując spadających jak deszcz (bo to Sierpień) gwiazd, albo uczyć się jak poprawnie wyrzucić prawy sierpowy. Niby nic nie miałam, ale też niczego mi nie brakowało. Nawet pewności siebie. Świat należał do mnie, poranna rosa w ogrodzie, zapach „parzuchy” z rana pomieszany z resztkami papierosowego dymu matki, po jej wyjściu do pracy. Kromka chleba z masłem i z cukrem nie zmuszała do przeliczania jej na kalorie, nigdzie się nie spieszyłam, miałam siłę obejrzeć „Kocham Kino” i czas żeby odsłuchać „Top 100” w RMFie, dobre 3 godziny trwało chyba. Wszystko wokół jakby bardziej pachniało. I trawa, i deszcz, nawet pory roku, a może miałam czas żeby się w ten zapach zagłębić? Za tym tęsknię najbardziej, żeby zwolnić. Tak mało potrzebowałąm, żeby się cieszyć i czuć tę radość całą sobą. Nie żeby teraz było smutno, ale inaczej jest. Czasami czuję, że tak nie „po mojemu”. Niczego nie żałuję. Może tylko tego, że nie mogę od czasu do czasu „wskoczyć” tam z powrotem tak na chwilę, dwie. Nacieszyć oko i serce.”

„A ja lubię starych ludzi. Nawet bardzo. Zawsze wolałam wiekowe towarzystwo. Starzy ludzie rzadko się spieszą (wiadomo, stawy, plecy itp), mają czas na rozmowę, na herbatę, na długie przerwy pomiędzy zdaniami. Mają ten spokój, który osiągnąć można tylko wtedy kiedy już nic „się nie musi”. Tam skąd pochodzę, mieszka z nami „płot w płot” sąsiadka. Pani Misia. Michalina. Samo imię jakie super. Pani Misia musi mieć teraz jakieś 95 lat. Chyba od 5 roku życia, regularnie wpadałam do niej na plotki i  na karmelki, którymi częstował mnie jej mąż. Zawsze mieli te karmelki w kryształowej cukiernicy na stole w głównym pokoju. W tym pokoju stoi też wielki zegar z wahadłem, wybijający godziny głębokim, miedzianym dżwiękiem. Pani Misia jest mistrzynią wypieków, swojskiego żurku i dziergania. Jakie ciasta ona piekła. Teraz żeby zrobić ciasto trzeba mieć koniecznie ten robot kuchenny za 2500 zł i nawet wtedy ło Jezu co za wyczyn. A pani Misia jeszcze do niedawna wsypywała powoli składniki do ogromnej glinianej misy, z wyżłobionymi wewnątrz rowkami i tarła wszystko trzymając oburącz wielką drewnianą pałkę. Takie pieczenie musiało trwać kilka godzin. Bo przecież najpierw biszkopt a potem jeszcze masa.  Ale najważniejszy jest żurek. Mama dawała mi 1 zł i wysyłała ze słoikiem na wymianę, problem był taki, że mimo iż mieszkaliśmy zaledwie 5 m od siebie żur był tak pyszny, że po drodze do domu wypijałam pół słoika. Na szczęście był tak wspaniale kwaśny, że nawet pół słoika wystarczało żeby zrobić pyszą zupę. Wszystko co umiem zrobić szydełkiem to zasługa właśnie pani Misi. Czasami siedziałyśmy sobie całe, długie listopadowe popołudnie i dziergały. Ona śmigała kolejną parę skarpet (wyższa szkoła jazdy, skarpety robi się na 5 drutach) a ja próbowałam utrzymać równy ścieg na moim szydełkowym szaliku. Czasami coś mówiłyśmy, czasami było cicho. Ona opowiadała jak to pod koniec wojny, w piwnicy mojego domu ukrywali się Niemcy. Ukrywali się przed Rosjaniami. Jeden, taki co na końcu pozostał, chciał już tylko do domu wrócić, ale zaraz jak tylko łeb z kryjówki wychylił to go Ruscy zastrzelili. Nie wiadomo już którzy byli gorsi… Pani Misia po wojnie pracowała w pralni, od tej pralni właśnie pokrzywiło jej kolana. Na starość strasznie popuchły i jeżdziła na zastrzyki, 20 w jedno i 20 w drugie kolano. Oczy też w końcu zaszwankowały. W ogródku, mąż pani Misi poustawiał metalowe, kolorowe krasnale, posadził choinki a na środku ustawił duże białę kamienie a na ich szczycie latarnie morską, która świeciłą nocą, kolorowymi oknami. Czasami stałam wieczorem przy płocie, przy akompaniamencie szczekania Barego (ich psa) i wpatrywałam sie w kolorowe szybki latarni. Cięły komary, pachniała zaroszona trawa i ten cholerny pies nie przestawał szczekać. Pani Misia uwielbiała ruskie pierogi. To była taka nasza tradycja, ilekroć mama robiła pierogi leciałam z talerzem do mojej sąsiadki. Pani Misia nauczyła mnie też kląć . Hadra. Zamiast „szmata”, o ileż  lepiej zamruczeć „hadra” 🙂
Pani Misia. Pani Misia zmarła. Przed kilkoma dniami. W wieku 95 lat. Ludzie mówią, że to piekny wiek. A ja mówię- nie ma pięknego wieku na umieranie. Kto mnie teraz od bramki „Kamilko!” zawoła…?”

„Chyba mi drinka nie starczy, żeby napisać ten post. Wszystko przez to, że jestem fajna. Po prostu. Nawet cyganka mi to powiedziała. Jakieś trzy dni temu weszła do sklepu gdzie pracuję, ogarnęła mi grzywkę z czoła i mówi- o tu, tu siedzą wszystkie twoje zmartwienia. Zazdroszczą ci. Usmiechasz się, ale serce ci płacze.-
Potem powiedziała mi co zrobić, żeby tej zazdrości się pozbyć. I pewnie bym olała wróżbę gdyby nie fakt, że tak ją ta moja lwia zmarszka wciągnęła, że postanowiła pomóc mi za darmo. U cyganek zwłaszcza tych nowych sprawa nie do pomyślenia żeby za darmo urok odczynić. Ale ta jest stara, bez przednich zębów za to z perłowo-diamentowymi kolczykami w uszach. Przychodzi uśmiechnięta od ucha do ucha świecąc pustymi dziąsłami, owinięta chustą i w zużytych adidasach. Z twarzą spaloną słońcem gdzie raz po raz unosząc brwi ukazuje białe kreski zmarszczek. Mamrocze pod nosem i koślawym kciukiem odgarniając grzywkę dotyka mojej zmarszki, którą miałam sobie przecież zbotoksować na 35 urodziny. W dupie mam, zostawię jak jest. Poczekam aż cyganki wskazówki podziałają. Może sama zniknie jak i ta zazdrość co się wokół mnie skupiła. Bo jest czego zazdrościć…mam ogromną umiejętność „nieżałowaniazagrzechy”. Mój największy skarb.”

„Różnie bywało. Był czas, że bywałam i taki, że jakby mnie nie było. Był czas, że co wieczór jadałam kolację w innej restauracji, a do śniadania piłam Dom Perignon z bogatego zasobu chłodzącego się w superwypasionej lodówce. Był też czas, kiedy kupowałam hurtowo porcje rosołowe(3 euro za ok 5kg) z których wymyślałam przeróżne potrawy. Taki czas kiedy robiłam Kubie herbatę z mlekiem, bo na mleko z puszki nie starczyło. Był czas kiedy byłam księżniczką i czas kiedy co wieczór wyłam pod prysznicem(żeby nikt nie słyszał) zadając sobie pytanie „czy zawsze już tak ma być?”. Lekcję wykułam na blachę i mam to szczęście, że dała mi ona niezwykły luz. Taki, że czasem sama sobie się dziwię. Cieszy mnie wszystko. Pranie rozwieszone na balkonie, pyszny obiad, ładny widok za oknem. Nie prześladuje mnie myśl, że czegoś nie mam  a bardzo chciałabym mieć. Nie dławię się na widok zdjęć z egzotycznych wakacji, komórek czy samochodów.Jasne, że nie zawsze tak było, ale cieszy mnie niezmiernie, że mi przeszło. To nie tak, że niczego nikomu nie zazdroszczę. Zazdroszczę… Bo mieszkając na Cyprze wiele mnie omija. Koncerty, spotkania, filmy ( niezwykle ubogie to kino tutaj), czas z przyjaciółmi. Wszystko co wraca uśmiechem kiedy wspominam. Właśnie dzisiaj podczas wieczornego czytania Kuba walnął ” ja też chcę pojechać pociagiem” i tak mi się wspomniało i zamarzyło, żeby wsiąść do przedziału pachnącego tym sztucznym materiałem jakim pokryte są siedzenia, z obwarzankiem i soczkiem, czekać na pierdzący sygnał odjazdu, zeby móc wreszcie zapatrzyć się na wieczorne mgły co osiadają na łąkach, przykleić nos do szyby pachnącej kolejowym kurzem. No właśnie…czasem niby tak niewiele trzeba żeby być szczęśliwym, tylko co zrobić kiedy nawet tak niewiele jest zwyczajnie nieosiągalne…Na Cyprze nie ma pociągów:-)”

Napisz komentarz...
  1. gosia says:

    Piękne wspomnienia ubrane w słowa, jaka nawę nosi blog Kamili?

    Odpowiedz
  2. aneta.c23 says:

    Michalina….piękne imię….a Kamila jeszcze ładniejsze ❤️

    Odpowiedz
  3. jo! a. says:

    O tak! Fajnie napisane .. . Czytam Twoja przyjaciółkę również, bo bardzo odpowiada mi jej takie…. jakby tu powiedzieć – zwykłe pisanie ? Ten pierwszy wpis przywołał najbardziej odległe wspomnienia beztroski… ? w tym roku byliśmy z mężem, synem, moja mamą i dwiema bratanicami nad jeziorem pod namiotem i tam wówczas czułam taką dziecięcą beztroskę …. Rano kawa z zaparzarki i relaks na maksa, wieczorami ognisko i kiełbaski ? i nie zazdroszczę innym wakacji na Cyprze w ileśgwiazdkowym hotelu, bo obok jest mnóstwo pięknych rzeczy i chwil ?
    ?

    Odpowiedz
  4. jadzia says:

    Za każdym razem jak wrzucasz jakieś zdjęcia z przyjaciółką myślę, że to bardzo piękna kobieta. Wychodzi na to, że w środku jeszcze piękniejsza 😉

    Odpowiedz
  5. Marlena1 says:

    Czekam na Mamę tyle razy pod tą bramą. Jako dzieciak potem nastolatka w rozciagniętych swetrach i teraz z dziećmi na tylnym siedzeniu które pojąć nie mogą, że ich babcia Ela to jakaś tam Elżbieta.Czytam Kamile i widzę ją taką autentyczną i wiesz co? Mam nadzieję.☺

    Odpowiedz
  6. A ja właśnie jadę pociągiem… bo tak mi się z luzem dzieciństwa kojarzy… wracam od mojej Babci… ma 80lat… już tyle rzeczy zapomniała… ale wciąż pamięta by na pożegnanie powiedzieć mi „ciesz się każdym dniem… bo życie tak szybko ucieka”….
    A co do pociągu… to nie ma tego pierdzącego głośnego sygnału pociągu… tylko piknięcie cholera… tak wiec Kamila i u nas mimo ze pociągi są to już nie takie jak kiedyś….

    Odpowiedz
  7. marta says:

    Kamila stanowczo za rzadko pisze ? dwa posty w miesiącu to pewne nadużycie ale foty piękne na IG… wrzucane są więc ma wybaczone ?

    Odpowiedz
  8. Dagmara says:

    Ja jestem wierną fanką Kamili i jej bloga. I też bardzo bym chciała częściej ją czytać, bo pisze po prostu pięknie! Ale z drugiej strony może dobrze, że nie rozmienia się na drobne, tylko pisze, jak naprawdę coś ważnego chce nam powiedzieć.

    Odpowiedz
  9. Urszula says:

    Zachwycona. Czytało się jednym tchem.karmiąc dziecię przed wyjściem o 6 i kończąc przy herbacie w pracy.

    Odpowiedz
  10. Iwa says:

    Pięknie napisane. Aż się przeniosłam na chwilę do tego pociągu. Do sklepu z cyganką i na fotel do pani Misi. Dziękuje za polecenie takiej perełki Julka ?

    Odpowiedz
  11. B. says:

    No Kamila pisze super. Uwielbiam Studium Kpociuszka:) i gdybym była facetem kochała bym nieustająco. Tym bardziej, że niczego nie żałuje:)) Jest piękna. I taka prawdziwa. Ściskam Was obie. B.

    Odpowiedz
  12. Kasia J says:

    Weszlam, odwiedzilam Blog Niesponsorowany…i…przepadlam! Jednym tchem przeczytalam wszystkie posty! Swietnie pisze ta twoja przyjaciolka! Zostaje tam na zawsze. Dzieki Jula ze sie podzielilas, jakos tylko musimy ta Kame zaczarowac na czestsze pisanie…a moze ta wrozka…ta lwia zmarszczka (sama mam taka i drazni mnie bardzo ta moja ufff) do czegos sie przyczyni ?.

    Odpowiedz
  13. Slawka says:

    Cudowna jest….

    Odpowiedz

Zostaw komentarz.