• rockabilly

    nie pamiętam dokładnie kiedy… może jakieś cztery lata temu, dzwoni do mnie moja siostra, i krzyczy mi w słuchawkę…
    -wiesz co ja znalazłam?!?! jechałam autem i usłyszałam w radio tylko końcówkę. trzy dni w domu szukałam. na youtubie, na trójce, wszędzie.. nieznałam przecież tytułu, nic. ale znalazłam!!! siedzisz przed laptopem? to wpisuj „the baseballs”.
    i od tamtej chwili oszalałam i ja. bo tak u nas jest najczęściej, że jak Ona to i ja. Jak ja to i Ona.
    tamtego dnia przesłuchałam te dwie piosenki milion razy.
    uwierzyć nie mogę, że w tych czasach znalazło się kilku chłopaszków i zrobiło coś tak niesamowitego.
    ta barwa głosu, Ich stroje, teledyski..  no dla mnie magia. przenoszę się w czasie.
    sukienki, fryzury i piski przy scenie. kiedy Ich słucham to zdecydowanie stwierdzam, że urodziłam się w niewłaściwym czasie..
    dlatego zamykam oczy i przenoszę się w lata pięćdziesiąte..


  • są takie miejsca..

    czas napięty do granic możliwości. jak struna. spotkań na jeden weekend tyle, że w tygodniu trudno by zmieścić. włączam play i wbijam jedynkę. po drodze zbieram Andzię, bo Ona akurat też w stronę Warszawy podąża. zza pleców wyciągam kowbojski kapelusz, wciskam na głowę krzycząc do Niej.. „weekend czas zacząć”!!  a Ona jak zwykle, z byle czego śmieje się do rozpuku. śmieje się tak z moich głupot od 15 lat. i kiedy patrzę jak siedzi obok, nagrywa telefonem jak ja tańczę za kierownicą, jak śpiewam po norwesku amerykańskie piosenki.. to myślę wtedy, że skoro kilkanaście lat temu siedziała obok mnie tak samo, tylko w szkolnym autobusie, to zaczynam wierzyć w to, że nie jest ze mną tak najgorzej, skoro wlokę ze sobą tych przyjaciół przez lata.. i Ona bezzmiennie rechocze do łez z każdej mojej głupoty.. więc ja głupkuję jeszcze bardziej. muzyka chce pozbawić głośniki życia, pomimo klimatyzacji okna otwarte na oścież, włosy poplątane.. mam wrażenie jakbym znowu naście lat miała.. podmuch wiatru uparcie porwać mi chce kapelusz..
    Ona podpija mi moją kawę. a trzy razy się pytałam czy chce i czy Jej kupić!
    oszaleje!
    w stolicy biegam ze spotkania na spotkanie, a każde z nich warte zatrzymania się na o wiele dłużej niż mój czas na to pozwala. tłumacze sobie zatem, że przecież mogły się w ogóle nie zdażyć..
    jest taka prawda. od lat. wielu. i chyba prawdziwa. bo wiele tych prawd od dziada pradziada powtarzanych prawdziwa nie jest..
    a ta jakby tak..
    że na wszystko dobre, co w życiu dostajemy trzeba sobie zasłużyć. nawet gdy przychodzi na wyrost. na debet. na kredyt.. czy zwał jak zwał… przychodzi wcześniej niż my zdążyliśmy coś z siebie dać, to mocno trzeba pracować by zostało, by udowodnić, że warto było nam dać, zaufać..
    blog to masa pracy. praca ta niezwykle przyjemna, dlatego zadłużona w niej jestem po uszy. bo przecież nikt mi nie każe..
    ale czy gdyby nie blog, to zmobilizowałabym się do przebrania zdjęć, posegregowania ich w katalogach. czy spisałabym te swoje myśli, wspomnienia.. czy kiedyś gdy mnie zabraknie Antonina miałaby lepszą pamiątkę.. a może wcale Ją to nie będzie interesować..? tego nie wiem..
    wiem natomiast, że ta praca to wielki ogród ludzkich duszy, myśli, dobrych słów..
    a potem uścisków do utraty tchu, gdy nadejdzie dzień spotkania. pisków, śmiechów, łez na odchodne. długie machanie na pożegnanie, nawet gdy już znikniemy za zakrętem..
    za zakrętem są drzewa, konary wielkie, mocno rozkwitnięte, domy, ogródki.. a ja macham ślepo jakby tam stała jeszcze..
    i ta myśl w drodze powrotnej, że tak daleko do siebie.. że kiedy dzwoni to mnie akurat zrobiła się powódź w domu, dziecko obudziło.. i choć nawet gdy nie odbiorę, bo czasu brakło, to ściskam mocno przed snem to ciałko co znalazło mi się w tym wielkim świecie.. dzięki tej pracy blogowej.. dzięki tym postom po nocach sklejanym.. myśli na klawiaturę wylewanych.
    i czy to prawda, że jak Ktoś ma się spotkać to jest to przeznaczone..? oj chyba nie..
    do ludzi prowadzi nas nasza droga. tą którą wybieramy, nad którą pracujemy. ta, w którą skręcamy bądź nie..
    nasze słowa, czyny, milczenie lub niemilknące przemówienia..
    spotkałam Ją.. a raczej to Ona spotkała mnie.. pewnego dnia napisała. widziałam Jej zdjęcie profilowe na portalu społecznościowym. tyle tylko..
    a potem wparowałam do Jej domu. ot tak. na moment zaledwie. karmiła dziecko. a ja z milionem wypowiadanych słów na minutę stałam w progu..
    po długim milczeniu powiedziała..
    -wiedzałam, że taka właśnie jesteś..
    byłam tam „na jednej nodze”..
    teraz weszłam z torbą ubrań, prostownicą do włosów i kosmetyczką.
    rzuciłam pod schody, by móc zaraz potem do nocy późnej nacieszyć sie tym domem. Nią. Jej światem. pięknym światem.
    i ta Mama, co miałam wrażenie przy porannej kawie, jakbym od miesięcy za Nią tęskniła.
    i ta myśl, by jak najszybciej przyjechali i do nas. by Jej mąż mógł do rana gaworzyć z moim mężem. bo to niemożliwe, że wspólnego języka nie znajdą… bo to przecież jakby od lat wielka więź nas łączyła.
    trudno zachwycić mnie czyimś światem. Jej rozkochał mnie do granic możliwości. jakby mój..
    każda minuta opadających powiek przy nocnym składaniu posta warta tej znajomości, odnalezienia tego skrawka ziemi by zaistniał w moim…
    świat jest wielki. jednak by zmniejszyć Jego objętość tak, by odnaleźć bratnią duszę, trzeba coś z siebie dać.. wyściubić nos zza kołdry, zza progu swego domu.. i wszystko jest na wyciągnięcie ręki..
    ja w dzień gdy założyłam blog wyciągnęłam własną, Ona pisząc do mnie pierwsze słowo wyciągnęła swoją..
    dzielę się dziś z Wami skrawkiem Jej świata. świata mojej Kasi.
    wiele w życiu odwiedziłam domów, mieszkań… ten należy do jednego z najpiękniejszych jaki widziałam. 

    Kolaże1330 Kolaże1333 Kolaże1325 Kolaże1326 Kolaże1322 Kolaże1327 Kolaże1334 Kolaże1321 Kolaże1328 Kolaże1329 Kolaże1324 Kolaże1319 Kolaże1320 Kolaże1310 Kolaże1308 Kolaże1309 Kolaże1306 Kolaże1311 Kolaże1307 Kolaże1305 Kolaże1304 Kolaże1300 Kolaże1303 Kolaże1301 Kolaże1298 Kolaże1296 Kolaże1297 Kolaże1299 Kolaże1302 Kolaże1292 Kolaże1295 Kolaże1294 Kolaże1293 Kolaże1287 Kolaże1289 Kolaże1291 Kolaże1286 Kolaże1288 Kolaże1285 Kolaże1283 Kolaże1284 Kasia Radosna Fabryka Kolaże1280 Kolaże1282 Kolaże1281 Kolaże1316 Kolaże1317 Kolaże1313 Kolaże1314 Kolaże1332 Kolaże1312 Kolaże1315
    Kolaże1290
    pobyt w Warszawie to również niezwykłe spotkanie z blogerkami, czytelniczkami. to wspaniałe poznać Was „prawdziwie”. zobaczyć jak się śmiejecie, jak wyglądacie. że ta co komentuje z nickiem Hiena to mam wrażenie, że konie z Nią można kraść. i jakbyśmy już niejeden wieczór do łez się uśmiały. a tamta co Dorką jest, ma tyle w sobie ciepła, taka kruszyna. I, że tamta co ostatnio pisała mi na facebooku, że marke dziecięcą zakłada, to taka fajna cholera, że do zjedzenia i jakby z moich myśli wyjęta, do tańca i do różańca. a tamta o imieniu Ida taka spokojna, mądrego do powiedzenia ma dużo. Agaciny Mama taka śliczna. a, że Aśce chciało się jechać taki kawał drogi pociągiem, z dwójką małych dzieci. no podziwiam szalenie. i każda z Nich wyjątkowa… i tak mi miło, że w moim blogowym świecie Je goszczę. obiecuję do domu na kawę zaprosić. materace do snu porozkładamy by się zmieścić.. tylko czy Ktoś pójdzie spać czy do świtu rozmowy na tarasie prowadzić będziemy..
    nie wspomnę zupełnie o Iwonce, co spotkanie wymyśliła. co mi w torbie grzebie, przez co bawi mnie tym do łez. co choć z Ameryki jest, a znamy się niecały rok, to już drugi raz w jednym łóżku śpimy. reprymendy mi robi, że telefon mi w nocy dźwięki wydaje, to już przezornie przed snem mi go w torbie znalazła. ściszyła.. szkoda tylko, że o swoich zapomniała..
    kładziemy się obok. coś półprzytomnie jeszcze słowa wymieniamy.. a za dni pare już za oceanem będzie.. a jakbyśmy za płotem mieszkały wydawać by się mogło..
    prujemy po tej Warszawce nocą autem. migają światła, neony, pałac kultury. 
    pytam czy okna przymknąć.. Maryś mówi, że dawno się tak dobrze nie czuła.. tak inaczej niż codzień..
    bo przecież do młodych nie należymy. a jak nastolatki z muzyką na całą stolice, przez szyberdach na światłach tańczymy.
    prowadzę auto, a marzę by zamknąć oczy i zatrzymać te chwile na zawsze. Siedzi ze mną Maryś, Iwona, Karolina.. 
    od godziny płaczemy ze śmiechu, brzuchy nas bolą strasznie.. czy życie może się w jakiś sposób kończyć lub zaczynać?
    ja mam wrażenie, jakby moje zaczynało się każdego ranka na nowo.
    blog podarował mi tych ludzi… 
    na przyjaźń (szczęście) się nie czeka.. się nie szuka.. ale każdego dnia mocno się pracuje..

  • szafatosi.pl & effii przedstawiają..

     

     

    _DSC0032DSC_1049 DSC_0961_2 DSC_1070 DSC_0952 DSC_0821_2 _DSC0078 DSC_0826 DSC_0897 _DSC0105 _DSC0091

    kolekcja dla najmłodszych.
    marka Effii specjalizująca się w dodatkach łóżeczkowych dla niemowląt, połączyła swoje siły z wzorami i pomysłami szafy tosi.. oto co powstało… można zobaczyć tutaj

    przypominam, że w ramach sierpniowych rabatów, w tym tygodniu jest promocja na śpiwór/koc piknikowy i wysyłka na wszystko w sierpniu gratis.