• konkurs na szafie Tosi

    29 września pęknie nam pół roku.

    Pół roku, jak dla Was piszę i fotografuję.

    O tym, co ważne dla ludzkiej duszy, jak i w świecie ubrań, zabawek, i dodatków wszelakich w otoczeniu naszych dzieci.

    Przerosło to moje najśmielsze oczekiwania. Takie, o których nawet nie śniłam.

    Liczba dziennych wejść na stronę raduje niezmiernie, a gdy patrzę na sumę miesięczną to mam ochotę płakać ze szczęścia.

    To tylko dzięki Wam. Dzięki Wam mam siłę i cierpliwość, nawet gdy siedzę do trzeciej w nocy, by stworzyć posta, a potem chodzę cały dzień z oczami na zapałki.

    Dlatego, ukłony do stóp Wam dziś składam w podziękowaniu.

    I z tej okazji, mam dla Was konkurs. Dla tych, co dzieci nie mają, a chcą wziąć udział w konkursie można „pożyczyć” dziecko od sąsiadki, kuzynki lub przyjaciółki.

     

     


      Czytaj dalej

  • kadrów kilka. zwyczajnych. ot takich.

     

    Wszędzie głośno trąbią o tych wakacjach… co to się niestety skończyły…

    Ale mi jakoś ich koniec nie przysporzył ani smutku, ani radości.. może tylko przypomniał o zbliżającej się nieuchronnie jesieni, a zaraz potem zimie..  te kurtki, czapki, rajstopy i grube skarpety..

    Ach nie… wraz z rokiem szkolnym zabrakło mi moich nianiek przedpołudniową porą, gdy wypoczywam w mej rodzinnej wsi.

    Przemycam więc kilka fotografii, z ostatnich dni wakacji na wsi.

    Takich zwyczajnych. Ukradzionych na prędce. Kadrów kilka.

    Bo… brakło mi w tym moim blogowaniu codzienności codziennej. Ot takiej. Która jest. Która zdarza się każdego dnia, i płynie. Raz lepiej, raz gorzej…

    Bo moje życie jest szczęśliwe i błogie. Tak. Takie dostałam. I doceniam. I widzę. I głośno o tym krzyczę.

    Ale to moje życie idealne nie jest. Nie.

    Nie jestem idealną Matką. Klnę pod nosem gdy brak mi sił. Czasami cicho, choć częściej zdarza się głośno. Z niemocy ryczę tak bardzo , że aż się zanoszę. I płaczę Jej w te śpioszki, tuszem do rzęs brudzę całe na czarno.. A Ona na szczęście śmieje się w głos, bo myśli, że i mnie humor dopisuje, lub to taka fajowa zabawa, że mama wtula w Nią głowę i chyłka.

    Mówię to nieszczęsne „zaraz”, bo placki na oleju płoną. I olej strzela po kuchni. A Ona mi przy nogawce. I podniesionym głosem powtarzam; „zaraz dziecko, zaraz”..

    Odpoczywam niezwykle już przy pierwszym pociągnięciu papierosa, w oknie na klatce.

    Gdy wykąpię, ululam… I omijam te ciuszki, i pampersa na łazienkowej podłodze.. Tylko po całym dniu idę zapalić. Tak. To cholerne zapalić. Po całej zabieganej codzienności.

    Czasami zamyślona, łapię się na tym, że nie mówię do Niej od dłuższej chwili. Zamiast opowiadać i czytać, zapomnę się na jakiś czas, w tej mojej gonitwie jaka jest w mojej głowie…

    Nie. Nie jestem idealną żoną.

    Nie robię Mu obiadu na jaki akurat ma ochotę, tylko ten, jaki mi dziś będzie szybko i akurat te składniki mam w lodówkowych zakamarkach.

    Mam fochy. Częste bardzo. I każda minuta więcej spóźnienia jest wyliczana, bo przecież ja sama z dzieckiem w domu, i nie ma do kogo gęby otworzyć.

    I przy gorszym dniu wyliczam Mu, Jego niedoskonałości. I nawet jak już skończę (gdy On potulnie wysłuchuje), to jeszcze potrafię się wrócić z pokoju, i dołożyć kilka innych stojąc w bojowej pozie.

    Nie. Nie jestem idealną córką i siostrą.

    Bo to do mnie musi należeć ostatnie zdanie.

    Nigdy niczego nie przemilczę, gdy się nie zgadzam, lub innej myśli jestem.

    Mam wciąż wrażenie, że więcej od nich biorę niż daję.

    Nie. Nie jestem idealną przyjaciółką.

    Nie pamiętam o urodzinach, i nie robię z tej okazji fantazyjnych niespodzianek.

    Gniewam się, gdy ja chcę jechać, wyciągam Je, namawiam, a One czasu nie mają, lub pilniejsze sprawy.

    Walę prosto z mostu. Bez zastanowienia. 

    Ale wszyscy Oni… Ci najważniejsi… Stoją na stanowisku, każdego dnia. Zaraz obok mnie. I nigdy nie odchodzą, nawet na moment. 

    I biorą udział. W tej mojej codzienności. Tak mocno nieidealnej.

    Wyprane lale i miśki bliźniaczek.

     

     


  • z peronu trzeciego odjeżdża pociąg…

    Jedziemy busem. Z Tatą. Za nami załadowane po dach.

    Bo ja jakoś nigdy nie przeprowadzałam się z plecakiem, w którym byłoby trochę ubrań, kosmetyków, portfel z drobnymi i ulubione trampki.

    Za każdym razem wlokłam ze sobą walizki z listami, kartkami,  ze zdjęciami.

    Wielkie worki ciuchów. Torby z szalikami, czapkami, paskami i biżuterią.

    Meble. Bo w trakcie tych wielokrotnych przeprowadzek się ich „troszkę” nazbierało.

    Dekoracji wszelakich. Wielkich doniczek z kwiatkami. Obrazy.

    Kartony z książkami. Bo jak można żyć bez wierszy Osieckiej, podnoszącego na duchu

    ks Jana Twardowskiego, Fowlesa słownej magii, wprowadzającej w otchłań miłości Austen, ukochanego Bogumiła z Nocy i Dni, prawdy Myśliwskiego jak i Najdroższej mej Ani z Zielonego Wzgórza… Kiedy nie mam tych tomów wszelakich przy sobie, to tak jakby pustka w mojej głowie…

    Jedziemy. Tato zaczyna wyliczać ileż to tych moich przeprowadzek było…

    Dwanaście, trzynaście, czternaście…

    Kraków, Warszawa, Bielsko Biała…

    Szkoły, praca, miłość, dom…

    Ostrożne pakowanie sztućcy, ulubionych filiżanek…

    Te gazety to już trzeba wyrzucić…choć szkoda tak…

    I te antyramy obkładać kartonami, żeby nie pękły…

    Za każdym razem siadałam na chwilę. Patrząc na kolejny raz popakowany mój świat, zanim znów zaczniemy od nowa.

    Zamykałam oczy i w głowie, myślach segregowałam wspomnienia. Te dobre i te złe.

    Choć te gorsze najczęściej po jakimś czasie ulatywały.

    A potem mówiłam zdecydowanie „no to w drogę” i głuchy dźwięk przekręcanego po raz ostatni klucza w zamku.

    Jak zwykle, nie żałuję żadnego z tych miejsc. Żadnych ścian, które słyszały mój donośny śmiech jak i cichy płacz.

    Z każdego z tych przystanków, niosę każdego dnia przyjaciół pełne garści.. No może tylko z jednego nie… Choć ciekawa jestem co u nich.. Może i kiedyś zadzwonię.

    Czeka mnie jeszcze jedna przeprowadzka. Chyba ta wyjątkowa. Najważniejsza.

    Do naszego wymarzonego drewnianego białego domku. Z okiennicami.

    Malwami i makami pod oknami. Z hamakiem na werandzie, wielką kuchnią i przestrzenią po krokwie…

    Ale po raz pierwszy będzie to przeprowadzka tylko „gratów”. Nie mej duszy.

    Bo mój dom już mam. Jest tam gdzie rano czuć zapach kawy z czekoladą robionej przez męża i grzanek, które już wsadził do piekarnika. Jest tam gdzie małe, bose stópki Tosi psocą od rana…

    I nucę wtedy piosenkę..

    „Trzeba stworzyć dom,
    Żeby mieć do czego wracać
    Upchać miłość tam w każdy kąt
    Więc marzenia miej, bo to nie jest ciężka praca
    I kochaj, i kochaj, zbudujesz dom

    Wybuduję dym z komina
    I rupieci pełen strych
    W kącie my nad lampką wina
    Koty trzy, koty trzy
    Gdzieś, za szafą, zadomowi się nam świerszcz
    Jak ćmy wpadną przyjaciele,
    Tylko wierz, mocno wierz, mocno wierz”

     

    Komu w drogę… temu Trunki. Kupiłam. W końcu. A już się na nią czaiłam jak szalona.

    I już od miesięcy w głowie myśl… Pszczoła czy biedronka?

    Znajoma mówi.. „obojętnie byle Trunki”. Z ręką na sercu napiszę… Rozumiem ten zachwyt. Uwielbiam inteligentne przedmioty (dlatego kocham mego mac’a).

    Pakujesz (bardzo pojemna). Niesiesz na ramieniu. Niesiesz w dłoni.

    Wieziesz na niej dziecko (najczęściej zmęczone podróżą). Pasek zapinasz z obu stron i torba, z jednej i ciągniesz (uchwyt na dłoń). W pasku miejsce na dane osobowe, i kluczyk do zamykania. Wymiary bagażu podręcznego. Dlatego leci z nami koniecznie na Cypr.

    I nagle podróż staje się dla dziecka przygodą.

    Dla mnie 12 punktów na 10. Ja jestem nią oczarowana.

    Będąc w Anglii podpatrzyłam plecaczek Zosi, z którym się oczywiście nie rozstawała.

    Już byłam prawie w rozpaczy myśląc, że u nas go nie znajdę… 

    Był! A do tego w tym samym sklepie gdzie walizka. Ja to jestem wyszukiwacz doskonały.

    Plecaczek jest bardzo lekki, tak że dziecko go nie czuje. Zapina się jak w szelki.

    Do plecaka jest „smycz”. Co dla mnie jest strzałem w dziesiątkę. Oczywiście dopinana.

    Jest też chowany kaptur przeciwdeszczowy. Jak dla mnie ten komplet przy małym dziecku must have!!

    A wzorów walizek i plecaków… Można zwariować!

    Polecam Wam to wariactwo z czystym sumieniem.

    walizka i plecak – Planeta Dziecka

     Tosia:

    sweter, jeansy, buty – H&M

    Mama:

    sukienka – Top Secret

    buty – Tom Tailor

    okulary – six

    miejsce:   najpiękniejszy polski dworzec – Bielsko Biała

    fotografia:   d o r o t a . k o p e r s k a/p h o t o g r a p h y