• piosenka na poniedziałek

    Moi Drodzy, jako, że po weselu mojej Andzi umieram dziś z powodu kaszlowo-gardłowego, to nie potrafię myśleć. Miał być post pisany, nawet dwa tematy sobie w głowie ułożyłam.. Ale rozłożyło mnie doszczętnie.
    Siedzę przy kominku z kanapkami z konfiturą, kawą i jedyne co potrafię to odpisywać na bardzo krótkie i konkretne maile. Nadrobię zatem, bo na posta to dziś mi siły nie starczy…
    Może jutro będzie lepiej..
    Ale zostawiam na poniedziałek jedną z moich ukochanych piosenek Alicji Majewskiej..
    Drugą oczywiście jest „jeszcze się tam żagiel bieli”…

  • jesień/zima w Pantalonach.


    Wczoraj miała miejsce premiera kolekcji jesień/zima w Pan Pantaloni.
    Jak co sezon niezwykle miło mi zaczynać testy ubrań wraz z Nimi.
    Kolejny raz swetry merino kradną moje serducho. Są tak lekkie, miękkie, miłe dla ciała a przede wszystkim ciepłe…  – tutaj.
    Piękne kraty w tym roku w dziale spodni – tutaj. Brulee i Chezkers – mmm miodzio! Jeżeli zrobią coś z tego materiału dla Mam to jestem pierwsza do zakupu!
    Jak zwykle wygodne czapy i getry które mogą być na nadgarstki oraz na kostki. Szaliko-golfy też z merino. – tutaj.
    Spódniczka sztruksowa i sukienka w kratę ze zdjęć (super wygodne) – tutaj.
    Nie ma na zdjęciach bluz, które mamy i są super! Materiał i wygoda. Tutaj.
    Myślę, że Pan Pantaloni przez te wszystkie lata wypracował sobie taką opinię, zaufanie, że nie trzeba dodawać zbyt wiele. U mnóstwa z Was jest tak, że przychodzi nowy sezon i czekacie na kolekcję PP aby ubrać w nią dzieci. Wcale się nie dziwię.. Od kilku lat nie zmienia się w ich jakości nic, a wręcz przeciwnie.
    Merino które doszło jest zjawiskowe. Można otulać gołe ciało i czerpać przyjemność.

  • 6 – list do Ciebie moja Kochana.

    Jak mi serce drży. Przez gardło chce wyskoczyć.
    Jeszcze nigdy siadając do pisania nie czułam się właśnie tak..
    Mam tyle słów, myśli, wspomnień.. Tego co chcę zapamiętać aby zapisać..
    Ale przede wszystkim bardzo się boję..
    Bo napisać o Tobie… to… trzeba czegoś więcej niż ja mam czy potrafię..

    Spodziewałam się dziewczynki. Chciałam i marzyłam o dziewczynce.
    Spodziewaliśmy się oboje. 
    I wiesz, ludzie się za głowy łapali, bo my z Tatą znaliśmy się zaledwie krótką chwilę kiedy zdecydowaliśmy, że chcemy żyć razem. Już, od teraz i z rodziną..
    Mam nadzieję, że wiesz i patrząc na nas każdego dnia nie dziwisz się podjętej przez nas decyzji.
    Bo bardziej kochającego i czułego Taty nigdzie indziej bym dla Ciebie nie znalazła..
    Jestem dobrej myśli, że się cieszysz.. Że to akurat On. I z Nim ja.

    To duże wyzwanie urodzić akurat Ciebie.
    Bo zupełnie nieplanowanie urodziłaś się z za dużym sercem.
    Ono właściwie działa. Pompuje i przetacza..
    Ale to serce każdego dnia zawstydza nas. Nas dorosłych.
    Wtedy gdy zbyt szybko się denerwuję, a Ty znajdujesz rozwiązanie.
    Wtedy gdy nie mam siły, a Ty to widzisz i znajdujesz je w sobie.. Siły większe niż Twoje sto siedemnaście centymetrów.
    Gdy my, dorośli, wiedząc tak wiele, w tych zwykłych codziennych ścieżkach zwyczajnie się potykamy, przystajemy.. Ty wtedy nas przeganiasz, rączką odsuwasz gałęzie i odnajdujesz drogę..
    Tak jak wtedy, gdy Twój brat budzi się z wielkim płaczem.W niedzielny poranek. I kiedy człowiek chciałby choć jeszcze na chwilę zamknąć oczy, Ty jak ta strzała wbiegasz do naszego łóżka mówiąc – Benio, mam dla Ciebie 4 sposoby na zażegnanie tego płaczu..
    Już po drugim zapomina, że płakał..
    Kiedyś zza ściany podsłuchałam jak mówisz szeptem do brata ” Benio, mama się dziś źle czuje. Jak coś chcesz to mów mnie i ja Ci to dam albo pomogę. ok?”
    Nie robisz tego pod publikę.
    Mówisz do niego przeróżnie.. Mała kuleczko, bąbelku, loczusiu, dupeczko…

    Kiedy Cię rodziłam, nie wiedziałam czy będziesz siostrą siostry czy brata.. Co los przyniesie..
    Ten rozdział naszego życia.. O siostrze brata.. Powinien być osobno opowiedzianą historią.
    Sześć lat temu urodziłam dziewczynkę. Wydawało mi się, że zwykłą. I na taką czekałam.
    Dziś wiem, że sześć lat temu urodziłam siostrę z najpiękniejszym sercem dla swojego brata.
    I kiedy ludzie mówią „jaką Ona jest siostrą”, odpowiadam – wiem..
    Bo choć uważam moja Kochana, że dzieci są wspaniałe dla swoich rodziców, a dla reszty świata są zwyczajnymi dziećmi, tak tutaj akurat po prostu – wiem…
    Bo to ja jestem Mamą, straszą od Ciebie o dwadzieścia osiem lat… Lecz w kwestiach naszego małego chłopczyka w naszym domu, to nie wiek się liczy a wielkość serca..
    Wielkość Twojego zawstydza mnie każdego dnia.
    Ten wstyd powoduje, że staram się być lepszą Mamą.
    Spokojniejszą, cierpliwszą. Szukającą rozwiązań zamiast rezygnującą.
    To Ty pokazujesz mi, że rozwiązania są banalne. 
    Mam nadzieję, że dzięki Tobie, kiedyś ten chłopiec będzie wspaniałym bratem. 
    Wobec Ciebie nie da się być innym człowiekiem. 

    Kiedy masz sześć lat jesteś niezwykle otwartą i śmiałą dziewczynką.
    Obcych ludzi pukających do drzwi, czy to od prądu czy przywozu desek, bierzesz za rękę i mówisz – „chodź kochany, wejdź dalej”.
    Nocujących u nas gości, czy to po raz trzydziesty czy pierwszy, budzisz wpadając Im do łóżka i ściskając.
    Rożnie, czasami jest to moja przyjaciółka, kuzynki, Babcia albo dwudziestoletni zawodnik hard enduro. 
    Dorosłego sąsiada po długiej nieobecności witasz słowami „jak dobrze, że już wróciłeś, tęskniłam za Tobą”.
    Dla ekspedientki w sklepie robisz bukiet z polnych kwiatów gdy idziemy tam polami.

    Mówisz „dzień dobry” wszystkim których mijasz na swojej drodze.
    Bez trudu przychodzi Ci słowo „przepraszam”. I przepraszasz wtedy naprawdę. Widać to w Twoich oczach.

    Wciąż tak ciężko mi uwierzyć, że urodziłaś się akurat mnie. 
    Bo krew z krwi.. Ale Twoja płynie jakby lepiej. Bystrzej. Przez oceany tętnic i żył.
    Choć po mnie dużo gadasz. Najczęściej buzia Ci się nie zamyka..
    Powiadają, że masz duży zasób słów.. To, to już niestety nie po mnie..
    Śpiewasz godzinami wymyślone piosenki. Prawie bez nabierania tchu.
    Czasami jesteś wróżką, a czasami syreną.
    Choć ostatnio najczęściej Wayaną. I weszłaś na wszystkie możliwe drzewa w okolicy.
    Ludzie pod tymi drzewami truchleją gdy Cię widzą. Skoczną taką kózkę.

    Malujesz, rysujesz, kleisz i wycinasz godzinami.
    Lubisz piec ze mną ciastka. Siedzisz wtedy na wyspie kuchennej i wycinasz foremkami wzory.
    Znasz proporcje do naleśników i sama miksujesz.
    Choć od 3 miesięcy w końcu śpisz w swoim łóżku, to jeszcze wędrujesz do nas w nocy.
    Kiedy się budzę, najczęściej stoisz już ubrana z obawy, że naszykuję Ci ciuchy ze zbyt małą ilością różu.
    Kochasz cekiny, błyskotki, tiule.
    Nade wszystko kochasz sukienki w motyle.
    Z wielką ochotą chodzisz do przedszkola. Kochasz tam niezmiennie od lat Karola.
    Mogłabyś zamieszkać w basenie. Jesteś rybą w wodzie.
    Wciąż gdzieś się pakujesz. Niezliczone ilości torebek i koszyczków spakowanych do babci, do Rozalki.
    Przepięknie okazujesz radość. Robisz to często. A Twój brat jak wszystko zresztą, przepięknie to naśladuje.
    Myślę, że dzięki Tobie nauczył się cieszyć mocniej. Doceniać bardziej.
    Lubisz mozzarellę z bazylią, rosół i chrupki duszki na które wiesz, że nie pozwalam..
    Wtedy robisz ten uśmiech.. i kupujemy.
    Świetnie jeździsz na rowerze.
    Boisz się zwierząt. Dlatego na szóste urodziny dostaniesz kotka dachowca od Cioci Justynki.
    Może to pomoże..
    Kiedy się rozbierasz w przedpokoju zostawiasz wszystko rozrzucone na podłodze albo zwinięte w kulkę i wciśnięte w szafkę. Buty na środku pozostawiasz.
    Czasami Cię wołam abyś poprawiła, choć najczęściej sprzątam sama. Jeszcze się w życiu nasprzątasz.
    Jesteś empatyczna.
    Kiedy śpisz masz taki cudnie zadarty nosek i usta w  serduszko.
    A kiedy nie i masz otwarte oczy, to jest w nich coś takiego.. taka mądrość.. niewypowiedziana.

    Lubię kiedy się tymi oczami zapatrzysz..
    Mawiają, że jesteś kopią swojego Taty. Twoje gesty, mimika, słowa, chód, ruchy..
    Dziwisz się kiedy jakiegoś dnia nikt do nas nie przychodzi i my nigdzie nie idziemy.
    Jesteś dzieckiem ludzi. Zagadujesz, zaglądasz Im w okna. Chcesz wciąż z Kimś przebywać. Kogoś gościć.
    Masz wielką wyobraźnię.
    Od trzech lat nie zjadłaś nic w przedszkolu i pijesz tam tylko wodę. Chyba, że suchy makaron.
    Chcesz mieć długie włosy jak Roszpunka, by łapać nimi Benia gdy burzy Twoje poukładane klocki.
    Pięknie opalasz się po Tacie.
    I kiedy jesteś taka opalona, te oczy masz jeszcze bardziej błękitne.
    Uwielbiasz wakacje u dziadków i kuzynek. Wygłupiać się tam z wujkiem Piotrkiem.
    Kiedy wracasz tęsknisz za swoją przyjaciółką Leną.
    Dzięki temu, że masz piętnastoletnie kuzynki czasami jesteś już taką nastolatką. Kochasz je nad życie.
    Boli Cię brzuch gdy jedziemy dłużej autem.
    I nigdy nie ma końca czytania książek przed snem. Zawsze jest za mało.
    Dziś akurat czytamy drugi już raz „Dzieci z ulicy awanturników”.
    Potrafisz słuchać. Wiesz co znaczy słowo „obietnica”

    Najczęściej zamiast zerkać lub patrzeć „łypiesz okiem”.
    I kiedy się podpisujesz, zawsze robisz to odwrócone Ƨ – TOƧIA.

    Masz silną wolę.
    Kiedy podczas ospy było mi Cię żal i smyrałam Cię po krostach, mówiłaś „nie Mamuś, nie smyraj bo jeszcze to polubią”.
    Lub wczoraj rano, kiedy czesałam Benia, a Ty położyłaś się na kanapie w kłębek mówiąc, że Ci zimno..
    Kiedy już szłam z kocem znowu mówisz „nie Mamo, bo się tak miło zacieple i będzie mi ciężej wyjść do tego przedszkola”.
    Masz w sobie coś takiego, że człowiek widzi w tym wszystkim sens.

    Że chce się dla Ciebie więcej i lepiej.

    Czasami masz gorsze dni. Gorsze zachowanie.
    Na to wszystko Ci pozwalam i całkowicie rozgrzeszam.
    I mam wielką nadzieję, że nigdy nie będę „Matką co nie pamięta”.. 
    Pamiętam moja Kochana, swoje zachowania, swoje grzechy i błędy.
    Daje Ci dziś prawo ich popełniania. Choć masz dopiero sześć lat, obiecuję Ci to.

    Popatrz bez jakiego składu ja piszę..

    Nie wiem jak to dalej wszystko będzie. Jaka ja i jaka Ty.
    Lecz dziś myślę, że nie można zrobić nic lepszego, niż dać światu dobrego człowieka. 
    Mam nadzieję, że przyniesiesz wielu ludziom ukojenie i radość tym swoim wielkim sercem.
    Jednak pamiętaj, zawsze musi to być Tobie z tym serduszkiem jak najlepiej, aby móc rozdawać innym.

    Kiedy śpisz obok, głaszcze palcami Twoje brwi i rzęsy. Twój nos i poliki. 
    Myślę sobie, że niech będzie różnie, ale daj mi losie doczekać Twojego dorosłego życia.
    Być w tej ławce gdy będziesz brała ślub.. i gdy odwrócisz głowę by złapać mój wzrok..
    daj mi losie to szczęście by w tej ławce być.

    Wszystkiego najlepszego moja Kochana sześciolatko.

    Mama.