• H&M Kids – film


    Mam przyjemność jako bloger, poinformować Was tym filmikiem o promocji w sklepach H&M, która trwa od 04 do 20 kwietnia w sklepach stacjonarnych. On line od 04 do 07 kwietnia.

    Przy zakupie powyżej 100 zł otrzymujemy 20% rabatu. Z kodem 9932
    Zniżka nie łączy się z innymi ofertami, w tym 3 za 2 oraz promocjami.
    Podam Wam linki do ubranek z filmiku…

    Ja zawsze zmieniając lub uzupełniając dzieciom garderobę stawiam na basics.
    Tosi czarna bluza, Benia szara to wygodny klasyk. 
    Kurtka Benka idealna wiosenna wiatrówka.
    Benia jeansy rurki dla chudych chłopców, na których nie da się kupić spodni.
    Bardzo wygodne, miękkie.
    Tosi spódnica, która mnie wprowadza we wspomnienia, bo miałam podobną w dzieciństwie..
    Jej sweterek jest z kompletu dresowego z wełenki.
    Buty Benia lekkie i wygodne.
    I Tosi rurki musztardowe. Sztruksowe. Wygodne. Lekkie.
    Jest jeszcze na filmiku cienki kardigan, który uważam za bazę ubraniową. Do jeansów, do spódniczek.
    Na akademie i podwórko. My akurat mamy szary.

    Ale ja słuchajcie jestem dresiarą. Chodzę ciągle w dresie. I znam się na tym temacie.
    Najlepsze dresy jakie miałam dla siebie – tutaj.  
    Genialny materiał. Lekkie. Jakby druga skóra. Kupiłam oba kolory. Jasny szary i ten czarny.

  • to było w czwartek.

    Kiedy byłam mała, czy też później, jako nastolatka, Tata mawiał na wiosnę „patrz Jula jak wszystko kwitnie. Jak to dobrze, że dane mi było dożyć kolejnej wiosny.” Zawsze tę wiosnę tak gloryfikował.
    Byłam zajęta całym tym bagażem młodzieńczego życia i nie tyle, że się tej wiośnie nie przyglądałam, ja nawet nie rozumiałam czym On się emocjonuje. Wiosna jak wiosna. Liści nie było, liście są.
    Kto tam wtedy myślał o etapie rozkwitu…
    Dziś sobie myślę, że to nie tak, że lekceważyłam świat i przyrodę. Taka jest kolej rzeczy, dorastania..
    Może dziś nie zachwycałabym się każdym pąkiem na swoim podwórku, gdybym w sobie chowała jakieś żale i niedostateczne wykorzystanie lat beztroski w tej młodości.
    Otóż każdego dnia, kiedy podlewam swój malutki sad, donice z warzywami potrafię patrzeć godzinami na wschodzące rośliny. Każdego dnia widzę co przybyło w lesie. Który krzak wczoraj był goły, a dziś ma pąki. Który z pąków przeistoczył się już w zielony listek..
    Nagle okazuje się, że świat wiosny jest nie tylko odrodzeniem dla natury, mam wrażenie, że ta radość we mnie rośnie wraz z tymi rzodkiewkami, co dziś przebiły mi się przez ziemię…
    Usiadłam ostatnio rano do komputera. Do pisania. Jakoś tak patrzę w okno, słowa nie przychodzą..
    Założyłam kalosze, kurtkę i poszłam podlewać drzewka. Woda mrożąca krew w żyłach ze szlaufa leci.
    Ręce odmrożone. a ja nic nie czuje. Bo mi tak dobrze. Nie mam ze sobą telefonu. Rozglądam się po polach. Ptaki mi tak nad głową śpiewają… 
    Kiedy wróciłam, czułam jak bym mogła góry przenosić..
    Zwykłe podlewanie drzew w porannej porze.. A jak słońce świeciło… Poezja.

    Czwartek jak czwartek. Zapomniałam zwyczajnie. No bo jak człowiek o urodzinach najbliższych często nie pamięta, to gdzie pamiętać urodziny bloga.
    Ale moi czytelnicy zapomnieć mi nie dali. Dostałam piękne kartki. Życzenia. Upominki. 
    Z całego serca Wam dziękuję.
    Z samego wieczora, już ciemno było. Podjechała poczta. Paczka z Warszawy. Otwieram. Żadnego listu. Nadawcy nie znam. Tabliczka. Och, co żeśmy się z Adasiem uśmiali. Myślę Kto to może być i wpaść na taki pomysł z okazji 7 urodzin bloga.. Moja siostra!!! 
    Tylko Ona potrafi szukać prezentu pół roku i być w tym temacie niezwykle oryginalna.
    Tabliczka zawisła na naszym domu…
    A co śmieszne, widać ją z daleka. Ludzie podjeżdżają pod dom bo myślą, że to może jakiś dom Tkacza do zwiedzania czy muzeum wsi śląskiej… :))
    Wianek na drzwiach to też historia, bo chciałam ładny wiosenny. Naturalny. A wszędzie sztuczne kwiaty.
    I one ładne są. Piękne. Ale nie chciałam sztucznych. Szukałam. W internecie. W kwiaciarniach.
    Aż nagle myśl! Tak, na pewno Pani Ola z Kreatywnie mi coś wymyśli. Wchodzę a tam na stole leży wianek z juty… Dorobiła, dołączyła, dowiązała i mam! Gałązka, trochę mchu. Na jesień dodam listki.

    Ale w tamten czwartek przyszła mi też paczka z książkami, które zamówiłam…
    I powiem Wam, że kiedyś mi się marzyło chodzić po starych domach i robić z tymi ludźmi wywiady. 
    Pytać o historię domu, Ich historię. O życie. Zrobić Im zdjęcie na schodku przed chałupką.
    Przecież ile w tych ludziach i tych starych domach musi mieszkać mądrości..
    A tu masz! Ktoś wpadł na podobny pomysł.
    I zrobił to przepięknie!
    Książka „domy bezdomne” to mistrzostwo reporterskiego zapisu. 
    Tam wszystko chciałoby się zapamiętać. Bywają fragmenty, które od tego czwartku czytam codziennie..
    Podzielę się z Wami… 
    Bo takie słowa muszą iść w świat. W ten popaprany świat XXI wieku…

    „Dziadek zawsze tłumaczył, że dom jest jak człowiek.
    Popatrz, mówił, tu są oczy, i wskazywał na symetrycznie ułożone okna, tu jest buzia, i pokazywał na drzwi, tu kręgosłup – chodziło mu o sień na przestrzał, z której wchodziło się do każdego pomieszczenia – a tu mózg. I wskazywał na strych. Jak masz jakiś problem, to idź pod dach i tam pomyśl, tak mawiał. Dziadek uważał, że pod dwuspadowym dachem myśli się lepiej i przestaje boleć głowa, bo tak jak w piramidzie powietrze jest tam odpowiednio zjonizowane.
    Ale przede wszystkim mawiał, że dom jest naszą twierdzą. 
    W domu piekło się chleb, wszędzie mięso, na strychu składowano żyto, jabłka, siano. W domu zawsze były ziemniaki i zakiszona kapusta. Krowa żywiła całą rodzinę, a kogo nie było stać na krowę, ten miał kozę. Przed domem był sad, a w podwórzu zagon pełen warzyw. I studnia, bo woda była najważniejsza. Podczas wojny taki dom zapewniał schronienie, można w nim było przeżyć nawet kilka miesięcy.
    Dziś w razie jakieś klęski nie przetrwalibyśmy nawet kilku dni. Wyłączą nam prąd i gaz, zamkną sklepy i po nas. To ułuda, że coś mamy. Owszem mamy, ale może się okazać, że tylko na chwilę.”

    „Dlaczego się mówi, że stare domy mają duszę? Bo były wielopokoleniowe. Taki dom nigdy nie stał pusty – nawet jak wszyscy poszli w pole, zostawał dziadek albo babka. Rodzina skupiała się wokół kuchni, w której ojciec miał warsztat szewski, matka stale coś na piecu warzyła, tu się lęgły kurczęta, a tam koty. Zadania szkolne odrabialiśmy na kolanie albo na parapecie, przy stole nigdy nie było miejsca.
    Największą radość sprawiało pieczenie kołocza na niedzielę. A domu nie można było opuścić nawet na jeden dzień, bo oprócz ludzi żyły w nim zwierzęta.
    Dziś domy to hotele, stoją całymi dniami puste.”

    O tych pierwszych słowach często myślę. Co gdyby była wojna i zamkną sklepy?
    Pewnie napiszecie, że dziś wojna wyglądałaby inaczej. 
    Nie wiem.. Jako Matka czasami się tego obawiam…
    Co do drugiego cytatu, to mój dom – ten, rodzinny jak i  dom mojej siostry, to czasy bez zmian..
    Są pełne ludzi. Ciągle. Bezustannie. Ja nie lubię wyjeżdżać. Kocham się tu krzątać po kuchni. Gotować, piec. Gospodarzyć. 
    Ale te słowa, zacytowane jak i reszta książki, to wszystko to, co opowiadali mi rodzice. 
    Ja to wszystko wyraźnie w głowie potrafię nakreślić.
    To takie wartości, które zagoniony człowiek powinien wziąć do siebie.
    Życie pokazuje mi, że ten bieg za ułudą, że coś mamy jest niszczący. Nie daje nam żadnej długotrwałej i prawdziwej satysfakcji. Daje poddenerwowanie, stres… 
    Jestem na etapie swojego życia w którym ogródek i pąki drzew, dają mi więcej radości, niż wszystko inne co oferuje mi nowoczesny świat.. Bo ja już to widziałam, miałam albo mam i wiem, że nie uczyniło mnie spokojniejszą, radośniejszą…
    Ale wiem też co czyni… I w tym kierunku chcę iść.
    Jutro muszę dosadzić jeszcze dwie skrzynie warzyw. Jaką cukinię radzicie wsadzić?

  • moje Legendy.

    Trawy urosły tam tak wysokie, że gdyby przyszedł kto obcy, nie z naszej czy pobliskiej wsi, to nie wiedziałby gdzie się tam wchodzi. Albo bardziej wchodziło gdzie się.. bo taki gąszcz, że nogi nawet nie postawisz. Brama do Jankowego podwórka zamknięta i gdyby poruszyć nią, to rdzy odpadnie niemało.
    Albo może w tym czasie już ktoś poszedł plądrować i brama wywarta na oścież straszy. Może  z zawiasów urwana, bo ta rdza przeżarta do reszty i się to wszystko pokruszyło doszczętnie.
    Bo dachy w budynkach cegielni już dawno dziurawe, krokwie i kominy pozawalane. To już działo się od dawna. Każdy przywykł. Ale to podwórko i ścieżka, że takie zarośnięte, to trudno uwierzyć..
    Trudno się pogodzić, bo jakby przed chwilą…
    Szło się przez pola na ognisko do Janka. Z koszem wiktuałów. Kiełbasą. Czasami niosło się patyki na ognisko, ale najczęściej były. Z mojego domu cegielnię mieliśmy na wprost. Tylko przez pola. Od nas na północ. Drogą dookoła jechało się sporadycznie. Jak autem trzeba było coś dowieźć.
    Na cegielni kilka stawów. Przy jednym z nich pomost. Stolik z ławkami i zadaszeniem. Tato mój robił.
    A jak Tato, to byle jaki nie był. Ostatnia na nim farba, zaraz przed tym jak spróchniał -pamiętam – pomarańczowa była.
    W latach świetności, na torach stały jeszcze wagoniki. Woziliśmy się w nich.
    Moja Mama miała wtedy taką dużą grzywkę. I kurtkę kreszową. Biało niebieską.
    Kiedy przeglądam stare albumy, zdjęć z cegielni jest chyba najwięcej.
    A to z gośćmi z Częstochowy, a to z gośćmi z Mykanowa, z Pruszkowa… 
    I na każdym Jasiu. Każdy pytał.. Czy idziemy do Jasia? A Jasiu będzie?
    I ten stół pełny jedzenia. Nawet na jednym zdjęciu stoją te musztardy i ketchupy poodkręcane w tle.
    Dzieci biegały po groblach, lasach, między zawalonymi budynkami.
    A w środku tych budynków był dziecięcy raj. Pomiędzy zwaliskami z cegły, korytarzami ciemnymi i zawiłymi. Po drewnianych pomostach. 
    Nikt za nami nie wołał „uważajcie na kleszcze” czy „nie wchodźcie tam, bo spadniecie”.
    A spadliśmy nieraz.
    Ale cegielnia nie była pięknym terenem, choć była. Cegielnia nie była przepięknymi budynkami po manufakturze cegły. Nie była też idealnym miejscem na wędkowanie czy letnie kąpiele w stawach.
    Cegielnia to był Janek. I gdyby Janka tam nie było, to śpiew który niósł się przy ognisku byłby zaledwie zawodzeniem.
    Z Jankiem wszystko stawało się historią wartą opowiedzenia.
    Sposób jego bycia, charyzma, donośny głos, śmiech, dowcip, bystrość umysłu, spostrzeżenia…
    Kiedy Janek wjeżdżał rowerem w centrum wsi, to z daleka było słychać. Jak opowiada, zagaduje..
    Zawsze miał w sobie pogodę ducha. Nawet gdy pogody nie było. Ani na niebie ani ducha…
    Janek był legendą.
    Choć my, mieszkańcy uważaliśmy go za postać oczywistą w naszym otoczeniu.
    Ale Jaśkowy kolor nadał barwy nie tylko mojej wsi i wsiom obok.. Jasiu był historią.
    W swoim białym garniturze, gdy jeszcze życie go nie dopadło, czy przebrany za kobietę w autokarze wycieczkowym…
    Życie dookoła Janka.. ach! Każdy chciał gdzieś obok się znaleźć. Być obecnym w niezwykłym świecie jaki dookoła siebie tworzył. Janek był Idolem. Choć nigdy nikt tak o nim nie myślał i nie powiedział.
    Wtedy był po prostu Jankiem z Cegielni. 

    Henryk mawiał sam o sobie, że mieszka na Błoniach. Bo to obrzeża wsi były. Zielone. Piękne. Za rzeczką. Za młynem.
    Henryk potrafił o zwykłych rzeczach opowiadać z takim patosem, dykcją i gestykulacją, że miało się wrażenie bycia widzem w teatrze jednego aktora.
    Ja byłam tym widzem zza kioskowej lady. 
    I najczęściej mówiłam, weź se Heniu jeszcze jedno piwko na zeszyt. Nie idź jeszcze. No bo gdzie Ci się spieszy? A to fakt był, że Heniowi się nigdzie i do niczego nie spieszyło. Mawiał, że Mama na niego nakrzyczy. A lat miał pięćdziesiąt. Nie żeby się tą Mamą przejmował. Czasami chyba na wiadomości czy do oprzątki chciał się zrywać. Ale tylko chciał.. Się końcowo nie zrywał. A bo to przyszedł ktoś i postawił, a to w fajną dyskusję żeśmy weszli.
    Bo choć gazet pełne półki Mama w kiosku miała, tak nie było takiej, która mogłaby mi rozmowę z Heniem zastąpić.

    Garnitur miał piękny ten brązowy. 
    W niedziele rano gdy przychodził do nas na taras po piwko, bo kiosk zamknięty. Ubierał go przy dniu świątecznym. Mama Mu żuru z kiełbasą i jajkiem nalewała.
    Heniu w młodszych latach sekretarzem partii był. Zatem Jego elokwencja, zasób słownictwa i krasomówstwo pomagało Mu tworzyć historię i opowieści godne felietonów czy książkowych stron.
    Dziś już nie pamiętam ich szczegółów. I aż żal, że człowiek nie zaczął wcześniej pisać..
    Ileż można by dziś sobie przypomnieć. Ile od zapomnienia ocalić.
    Miał w sobie coś takiego, że uwodził. Wzrokiem, gadką. Amant.
    Kiedy szedł naszym wiejskim dziurawym chodnikiem, miało się takie wrażenie, że idzie Ktoś.
    Legenda. Historia. 
    Wystarczyło czasami, że powiedział jedno zdanie i to było to, które tę legendę tworzyło.

    I choć Janek czy Heniu, każdy powiedziałby, że ten co wypić lubi, leżą już w ziemi. 
    Już czas skruszył trumny. 
    Już trawy porosły ich podwórka.
    To tamte lata, w których każde popołudnie dłużące się w kiosku Mamy, spędzał ze mną siedzący na taborecie Heniu… Z piwem w dłoni, często pieśnią na ustach. Z właściwym, często gęsto ironicznym słowem dla tego co w próg kiosku wchodził. Heniu jak nikt potrafił dogryźć z taką lekkością, a zarazem trafnością, że często trafiany pojęcia nie miał nawet, że to w niego, i w śmiech bądź potakiwanie wpadał.

    Są częścią mojego dzieciństwa. Najpiękniejszego dzieciństwa. 
    Legendy naszej wsi. Postacie, które nieraz potykały się na swojej drodze, przez swój niezwykły sposób bycia, poprzez bogate wnętrze jakie Im towarzyszyło.
    Ile smutków musieli utopić w wódce. Ile wycierpieć w pogłębiających się nałogach.
    Jle razy upaść, śmierdzieć. Ile obelg usłyszeć. By kiedyś pewnego dnia, przez te nałogi się już nie podnieść.
    Nie musicie się już podnosić. Nie musicie wstawać. Chwiać się na nogach. I znów upadać. 
    Nie musiscie czuć bólu. Zbierać siniaków i zadrapań.
    Już możecie spać w spokoju. 
    Tylko musicie wiedzieć, że to wszystko nie było na nic. A mocno po coś.
    Może we wsi stać remiza. Może kościół czy mleczarnia.
    Mogą być modlitwy przy kapliczkach. Marzanne dzieci topić wraz z wiosną mogą..
    Ale moją wieś buduje przede wszystkim Heniu co z Błoni na rowerze jedzie. Na piwko. Koło szesnastej.
    Jasiu, który wchodzi i puka tak, że drzwi z futryny wyskoczyć chcą, albo nie puka wcale. Ot, Jego właśnie charakter. Od drzwi zabawne słowo ma. I ten co idzie go przywitać, wychodząc z kuchni już się uśmiechać zaczyna.

    Mam nadzieję, że tam w niebie, gdzieś gdzie poszliście, gdy te trumny zgniły, zjeżdżacie się pod sklepem.
    Jak pod kioskiem latem. Rowerami. Pod oknem i przy płocie opieracie. A potem bez końca opowiadacie.
    Kto po wsi przejdzie to śmiechy z niego robicie, starszej Babci proszek do prania z górnej półki podacie.
    Młodej pod spódnice zajrzycie, gdy do zamrażalki po lody się schyli.
    A potem, tak jak i mnie, tej podniebnej sklepowej zamknąć pomożecie. Klapę od okna zamkniecie, skrzynki po piwach do środka wniesiecie..
    Tylko czy tam będziecie mieć piwo?
    Jakby nie, to dajcie znać. Kiedyś do Was się przyłącze to przywiozę. Tylko czekajcie, bo niezbyt prędko. Dzieci odchować muszę.
    Usiądziemy jak za dawnych lat. 
    Poczekajcie. Jak na ławce przed kioskiem, gdy leciałam do Pani Basi się wysikać, a Wy pilnowaliście mi kioskowego kramu.

    I gdy do Was dołączę, Ty Jasiu powitaj mnie jak wtedy gdy miałam kilka lat i wjeżdżałam na Cegielnię przez Twoje podwórko. Ze zgrają dzieciaków, a potem simsonem..
    Tak jakbyś z tego podwórka nigdy nie odszedł.

    We wspomnieniach widzę Was też w rowach, z przewróconym rowerem. Z ubytkami w uzębieniu.
    Popuchniętymi rękami i złamaną szczęką.
    Bezzmiennie jesteście moimi idolami.
    Bo ja wiem, doskonale wiem co się pod tym przewróconym człowiekiem kryło.
    Dziękuję dziś rodzicom, że pokazali mi jak pięknie można Was z tych rowów podnosić.
    I że w największym Waszym potknięciu, dla moich rodziców zawsze byliście pachnącymi ludźmi, choć czuć było czasami z daleka..
    Mieliście w sobie kawał takiej inteligencji o jakiej dzisiejsze pokolenia mogą jedynie marzyć.
    Dystansu, pokory, klasy… Boże mój!! Ile w Was było człowieka!!
    To Wy nauczyliście mnie, Wasze istnienie,  że wartością największa jaką można mierzyć ludzi, nie jest jego zdolność odnalezienia się na wielkich salonach, czy dystyngowanych przyjęciach. Choć akurat Wy potrafiliście to doskonale.
    Największą wartością człowieka jest zdolność nawiązania dialogu i pochylenia się nad człowiekiem w rowie. Byliście klasą samą w sobie. Do samego końca.

    Dziś mielibyście prawie siedemdziesiąt lat. Tyle mogliście jeszcze pożyć..
    Tyle żartów zrobić. Tyle dni umilić.
    Ale może taki był Wasz czas. Może byliście już zmęczeni.
    Przecież pomarańczowy stół też spróchniał, a biały garnitur nie tyle zszarzały, co w ogóle nie wiadomo gdzie jest..

    Dołączę do Was. Czekajcie tam cholera na mnie!!
    Zacznijcie w tym czasie budować kiosk. Jakiś taboret tam skołujcie.
    Może pomost na stawie i miejsce na ognisko.
    Ja załatwię garnitury. Choć ten brązowy Heniu,  to za ciepły taki miałeś.
    Ogarnijcie tam to jakoś.
    Mama moja jak dołączy to Wam zamówienie zrobi. Na papierosy i na piwko.
    Tata nowy stół nad jeziorem z desek zbije.
    Tylko słuchajcie nie za prędko będziemy. 
    Wam się tak spieszyło. To czekajcie.
    O, w tym czasie może Heniu zaśpiewaj to co zawsze śpiewałeś…

    „Siedzieliśmy jak w kinie
    na dachu przy kominie,
    a może jeszcze wyżej
    niż ten dach, dach, dach.
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Znalazłam cię w rynsztoku,
    bez szelek i widoków,
    za włosy cię wywlokłam
    spoza krat, krat, krat.
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Kazałam cię wyczyścić,
    posłałam do dentysty,
    wsadziłam pół Cedetu
    na twój grzbiet, grzbiet, grzbiet.
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Włóczyłam cię po sklepach,
    bo byłeś jak Mazepa,
    samego masz obuwia
    z dziesięć par, par, par.
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Prosiłam godzinami,
    byś przestał jeść palcami,
    mówiłam co spasiba,
    co pardon, don, don.
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Wbijałam w łeb,
    jak dziecku,
    po rusku, po niemiecku:
    nie na to jest perfuma,
    byś ją pił, pił, pił.
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Przytyłeś mi – ty łotrze,
    bo miałeś według potrzeb,
    czy dziś obywatela
    na to stać?
    A ty mnie precz wygnałeś
    i tamtą pokochałeś,
    to po całowałeś mnie
    wtedy tak?

    Ty jesteś kawał drania,
    to nie do wytrzymania,
    na diabła mi potrzebny
    taki chłop, chłop, chłop?
    Wystawię ci rachunek
    za wikt i opierunek,
    za każdy pocałunek –
    zapłać!
    Albo wróć.
    Wróć.”