ręce.

pierwszy wywiad przeczytałam 7 lat temu.(moża odnaleźć tutaj.)
moja siostra wyrwała go z gazety i czasami czyta uczniom na lekcji. od 7 lat nosi w teczce z wydartymi tekstami, które przytacza na lekcjach języka polskiego.

za to ten, przeczytałam niecały miesiąc temu.
była może druga w nocy. mój mąż zasnął na kanapie, a ja siedziałam obok i łzy spływały mi po szyi. nie potrafiłam ich opanować. nie z żalu! nie! żal to mi zupełnie innych ludzi.
ja tak zanosilam się nad pięknem tego człowieka, że aż w gardle bolało. bo to jest piękny człowiek.
pewne zdania czytałam po kilka razy i coraz bardziej rozmywały mi się litery, bo oczy chciały utonąć.
nie spałam do rana. byłam zachwycona i powiedziałam sobie, że znajdę kontakt, opublikuję i pomogę, by to auto się udało.. ja wiem, że są ludzie, którzy potrzebują na chleb.. a tu „tylko” auto.. ale ja bym chciała Jej za to piękno, które ma w sobie, tak dać co tylko mogę. nawet teraz mam tą kluchę w gardle.

Anna Krupa, nie ma rąk. od urodzenia. tak Jej nikt nie dał.. ale niejeden ręce ma, a żyje jakby Mu urwali.
Pani Anno, gdziekolwiek teraz Pani jest, pewnie w Piekielniku… Jest Pani PIĘKNYM człowiekiem.
dziś mało co nas wzrusza.. nad niczym się nie zatrzymujemy, ale każde Pani słowo brzmi mi w głowie i dudni na kolejnych 7 lat..
pomyślałam sobie, że gdyby każdy mój czytelnik przelał choć złotówkę, to byłoby to auto jak marzenie.
minął od publikacji tekstu miesiąc, udało mi się skontaktować z autorką wywiadu i otrzymać dane do pomocy.
nie proszę Was nigdy o nic.. o nie.. prosiłam ostatnio o zgłaszanie się do banku szpiku..
ale tak mi się marzy, by do Pani Anny wyciągnąć ręce.. tak bardzo mi się marzy.dzień później dostałam maila od czytelniczki „patrz Jula, jesteście bardzo podobne” i link do tej rozmowy.
wtedy popłakałam sie po raz drugi..
daleko mi, by być tak mądrym człowiekiem, ale każdego dnia bedę się starać. mocniej i mocniej..rozmoawa Małgorzaty Wach z Anną Krupą. Wysokie Obcasy  26.03.2015

Pamiętasz, kiedy po raz pierwszy zabrakło ci rąk? 

Tak. To było 26 września 2007 roku. Wtedy na świat przyszła moja córka Emilka. Pamiętam moment, kiedy pielęgniarka niosła Emi i była już bardzo blisko mojego łóżka, a ja nie mogłam dotknąć swojego dziecka. Wtedy pomyślałam, że chciałabym mieć ręce.

Od tamtej pory minęło siedem lat. Co się zmieniło?

Emi chodzi już do pierwszej klasy, a ja mam 33 lata. Przeniosłam się z klasy, w której uczyłam angielskiego, do szkolnej biblioteki, gdzie dostałam etat. Zrobiłam prawo jazdy. Kiedy Emi miała dwa lata, przeprowadziłyśmy się z domu cioci, gdzie mieszkałyśmy, do mojego rodzinnego domu. Pożegnałam mamę, która zmarła na raka Pokonałam setki kilometrów samochodem, skończyłam dwa kierunki studiów podyplomowych, wzięłam kredyt na remont domu. Dużo tego wszystkiego było. Nie zmieniło się właściwie tylko to, że nadal mieszkamy w Piekielniku koło Czarnego Dunajca.

Kilka tygodni po urodzeniu Emilki „Wysokie Obcasy” opublikowały artykuł o was. Mówiłaś, że ten tekst wywrócił wasze życie do góry nogami.

Przede wszystkim uruchomił lawinę dziennikarzy, którzy przetaczali się przez nasz dom. W końcu zaczęłam odmawiać wywiadów. Chciałam się cieszyć życiem z Emi, a nie tylko o tym życiu opowiadać. Zresztą trudno było w kółko odpowiadać na te same pytania.

To znaczy?

Jak zamierzam sobie poradzić z wychowaniem Emilki. Czy się nie bałam, że dziecko urodzi się bez rąk. Czy ojciec Emi będzie z nami mieszkał. Jak tę sytuację przyjęła moja rodzina. Na jaką pomoc mogę liczyć ze strony państwa. Czy się nie boję, że zrobię dziecku krzywdę. Ludziom się w głowie nie mieściło, że kobieta bez rąk może urodzić dziecko, a potem to dziecko samodzielnie wychowywać.

Gdybyś miała ręce, to może też byś się dziwiła takiej kobiecie?

Możliwe. Z drugiej strony uważam, że zanim się kogokolwiek oceni, trzeba tego człowieka poznać. Takim, jakim jest, a nie takim, jakim go sobie wyobrażamy. W równym stopniu dotyczy to osób niepełnosprawnych i sprawnych. Jedna osoba, która jeździ na wózku, będzie ciągle siedziała w domu, bo się będzie bała, że sobie poza nim nie poradzi, a druga wskoczy na wózek i objedzie świat. Pozycja startowa obu tych osób jest taka sama, a jednak ich życie wygląda zupełnie inaczej.

Jak myślisz, dlaczego?

Kluczem do samodzielnego życia nie są ręce ani nogi, tylko sprawnie działająca głowa. To od niej się wszystko zaczyna. Wiele zależy też od tego, ile miłości dostaliśmy na starcie. Mnie nikt z domu nie wypychał, ale też mnie nie ukrywał. Mama od najmłodszych lat mi tłumaczyła, że jestem taka sama jak inne dzieci, a to, że nie mam rąk, nie znaczy, że jestem kimś gorszym, po prostu mam przez to trudniej niż inni. I ona mnie do tych trudów przygotowała.

Przytoczę dwa komentarze, które pojawiły się po publikacji tekstu o tym, że zostałaś matką. „Skoro nie może się zajmować dzieckiem jak należy (a nie może z powodu kalectwa), to trzeba się było zabezpieczyć. Czemu dziecko ma cierpieć przez głupotę matki?” i „Ta kobieta wymaga pomocy. Teraz jej dziecko wymaga pomocy. Niech sobie urodzi jeszcze jedno dziecko – będzie miała wyższe zasiłki. To też jakiś sposób na życie. Całkiem wygodny”. Co byś dzisiaj powiedziała tym ludziom?

Czytałam te komentarze. Nie wiem, czy jest sens cokolwiek mówić. Na szczęście te smutne prognozy się nie sprawdziły. Emilka jest zdrowa, ma ręce i nogi, wychowuję i utrzymuję ją sama, sama też spłacam kredyt, wożę ją samochodem do szkoły. Pracuję i bardzo tę pracę lubię. Zamierzam zacząć kolejne studia. Jestem normalną matką, której po prostu nie urosły ręce. Nie widzę w tym nic szokującego.

Z drugiej strony myślę sobie, że takie komentarze to jest jakiś rodzaj przenoszenia własnych lęków i ograniczeń na innych. Jak ktoś sobie nie wyobraża normalnego funkcjonowania bez rąk, to z góry zakłada, że ktoś inny także nie jest w stanie w ten sposób żyć samodzielnie, a co dopiero urodzić i wychować dziecko. Tyle że ja się bez tych rąk urodziłam, więc od dziecka ich funkcje przejęły nogi, stopy, ramiona i zęby. Głowę też mam sprawną.

Na szczęście o wiele więcej było pozytywnych reakcji.

To prawda. Wielu ludzi mówiło, że mnie podziwia. Dostałam dużo serdecznych listów i prezentów dla Emi. Godziłam się na wywiady, bo chciałam pokazać osobom niepełnosprawnym, że – mimo pewnych ograniczeń – mogą żyć pełnią życia, a niepełnosprawność nie wyklucza macierzyństwa. Moja historia stała się motywacją do działania dla wielu sprawnych osób. Jedna z koleżanek powiedziała, że dzięki mnie skończyła dwa kierunki studiów. Uznała, że skoro ja mogę, to ona powinna przynajmniej spróbować.

Wróćmy do czasu tuż po urodzeniu Emilki. Kto ci wtedy pomagał?Głównie moja siostra Ela i siostrzenica Sylwia. Mogłam na nie liczyć absolutnie we wszystkim. To one kąpały Emi, zanim skończyła trzy miesiące, później kąpałam ją sama. Dziewczyny pomagały mi też w codziennych pracach. Sylwia przez pierwsze miesiące chciała z nami mieszkać, aby być w pobliżu, tak w razie czego, ale się nie zgodziłam. Uznałam, że nie będę nikomu organizować życia. Miałam jednak taką świadomość, że jak sobie z czymś nie poradzę, to mam rodzinę. Na braci i dwie pozostałe siostry także mogłam liczyć. Ich obecność dawała mi poczucie bezpieczeństwa.A przewijanie, ubieranie?Przewijać Emi zaczęłam niedługo po porodzie, zresztą to nie było pierwsze dziecko, które przewijałam. Kilka lat wcześniej zajmowałam się swoją siostrzenicą Marysią. Z ubieraniem też nie miałam problemu. Nie lubiłam tylko ubranek zapinanych na guziki. Stopami trudno się je zapina.Co było najtrudniejsze przez te pierwsze miesiące?

Znoszenie wózka po schodach.

Sama znosiłaś wózek po schodach?

Najpierw znosiłam wózek, a potem Emilkę. Wózek brałam na ramię, a Emilkę w koc i w zęby, od spodu przytrzymywałam ją ramieniem. Potem osiem-dziesięć schodków i szłyśmy na spacer.

No to teraz ja ci zadam pytanie, które słyszałaś już dziesiątki razy: nie bałaś się, że może się stać coś złego?

Jak się ma małe dziecko, to człowiek często się czegoś boi, ale znoszenia Emilki po schodach akurat się nie bałam. Najtrudniejsze chwile przeszłyśmy, kiedy się okazało, że Emilka ma chore nerki. Jak każda matka marzyłam o tym, by moje dziecko było zdrowe. Na szczęście udało się ją wyleczyć i dzisiaj wszystko jest OK.

Była taka rzecz, której nie byłaś w stanie zrobić przy Emilce?

Gdy się nauczyła biegać, to trudno mi ją było złapać, jak uciekała. Wtedy się najbardziej bałam, że może np. wybiec na ulicę.

Tata Emilki ma z wami kontakt?

Tak. Czasem nas odwiedza. Dużo rozmawiają też z Emilką przez telefon. Widzę, że im większa jest Emilka, tym lepszy jest ten kontakt.

Tyle?

Tyle.

Pomaga wam finansowo?

Utrzymuję Emilkę sama. Oczywiście w razie kłopotów nadal mogę liczyć na rodzinę.

Jak sobie radzicie?Mam rentę plus to, co zarobię w bibliotece. Kiedy mi brakuje pieniędzy, to nie załamuję nóg, tylko kombinuję, jak te pieniądze dodatkowo zarobić. Muszę tylko pilnować, aby nie przekroczyć progu dochodowego. Zdarzyło mi, że musiałam zwrócić rentę ZUS-owi, bo przekroczyłam dochód o kilkadziesiąt złotych. Teraz jestem bardziej uważna, liczę każdą złotówkę, zwłaszcza że mam na karku kredyt.Wzięłaś go na remont domu?Tak. Wzięłam kredyt, żeby wyremontować dom rodzinny, który ma ponad 50 lat i dotąd nic nie było w nim robione. Wymieniałyśmy tylko z mamą okna, kiedy jeszcze żyła. Kilka lat temu wszystko się zaczęło sypać, od komina i dachu począwszy, na instalacji elektrycznej skończywszy. Doszło do tego, że kilka razy paliło się nam pod boazerią. Mieszkanie w takich warunkach było ryzykowne. Wzięłam kredyt na 20 lat. Śmieję się, że podpisałam cyrograf, ale nie było innego wyjścia.Dostałaś kredyt bez problemu?

Tak. Brałam go w oddziale banku, w którym mam konto od czasu studiów. Ludzie już mnie tam znają. Nie musiałam im tłumaczyć, jakie mam dochody i skąd pochodzą, bo oni już to wiedzieli.

Wysoką masz ratę?

1100 zł. Na szczęście w złotówkach, ale i tak czasem boję się bankructwa. To chyba jeden z moich największych lęków.

Masz jeszcze jakieś?

Tak. Boję się, by Emi znów nie zachorowała, i tego, by nam się samochód całkiem nie rozsypał, bo będę musiała na nowo organizować nam życie. Na zakup nowego auta po prostu mnie nie stać, a mieszkamy z dala od miasta. Do Czarnego Dunajca mamy 7 km. Bardziej niż brak rąk dokucza mi czasem brak pieniędzy. Nieraz długo się zastanawiam, zanim po coś sięgnę w sklepie, bo kredyt, opłaty, paliwo, jak wyskoczy coś dodatkowego, to bywa naprawdę ciężko, ale nie chcę narzekać. Zapytaj, co mnie najbardziej cieszy.

W takim razie opowiedz, co cię najbardziej cieszy.

Oczywiście czas, który spędzam z Emilką. Staram się, żeby umiała się cieszyć drobnymi rzeczami. Jak była mała, to bardzo lubiła oglądać bajki, a potem te bajki razem ze mną odgrywać. Przez długi czas była faza na „Czerwonego Kapturka”, raz ja byłam babcią, a Emilka Czerwonym Kapturkiem, potem ja Czerwonym Kapturkiem, a Emilka babcią, i tak przez pół dnia. To ona mnie mobilizuje do wielu rzeczy, np. uczę się pływać, bo Emilka zarządziła, że będzie ze mną chodzić na basen. Cieszy mnie to, że się dobrze uczy. Korzysta z wielu zajęć pozalekcyjnych i ciągle coś nowego wyszukuje, np. ostatnio musiałam ją zapisać na taniec góralski. Ma zupełnie tak jak ja – nie potrafi usiedzieć w miejscu.

Emilka nie ma problemu z tym, że nie masz rąk?Wydaje mi się, że to nie jest dla niej problem, zwłaszcza że na razie obraca się w środowisku, które mnie dobrze zna, i przyjmuje to jako coś naturalnego.Pamiętasz, kiedy cię zapytała po raz pierwszy, dlaczego nie masz rąk?Miała wtedy cztery latka.

Co jej wtedy powiedziałaś?

Wymyśliłam bajkę. Powiedziałam, że Pan Bóg w niebie lepi każdego człowieka. Potem anioły go pakują do pudełka i wysyłają na ziemię. Mamusię pakował roztrzepany anioł. Wybrał za małe pudełeczko i jak mnie do niego wkładał, to odpadły mi rączki. No i taką mnie wysłał na ziemię.

Później cię już o to nie pytała?Niedawno mnie zapytała, czy jestem niepełnosprawna. Odpowiedziałam, że jestem, bo większość osób ma ręce, a ja nie mam. Za jakiś czas pewnie znowu wrócimy do tego tematu.Dzieci wiele rzeczy przyjmują w sposób naturalny. Dopiero my, dorośli, pokazujemy im, że coś jest nie tak. Moja siostrzenica Maja, kiedy była mała, nigdy nie zapytała, dlaczego nie mam rąk. Zrobiła to dopiero niedawno, jak poszła do przedszkola. Odpowiedziałam jej wtedy, że mi nie urosły. Przyjęła to bez dodatkowych pytań.Pracuję w szkolnej bibliotece, więc siłą rzeczy mam kontakt z mnóstwem dzieci. Czasem przychodzą do mnie przedszkolaki i pytają, gdzie mam ręce albo dlaczego noszę pieniądze w bucie, czy piszę SMS-y stopami. Ta ciekawość jest naturalna.Wiesz, dlaczego się urodziłaś bez rąk?

Jak byłam mała, to słyszałam, że to przez konflikt krwi, ale teraz lekarze mówią, że to jest niemożliwe, by z powodu konfliktu krwi urodziło się dziecko bez rąk. Było jeszcze kilka innych hipotez, o których nie ma sensu mówić. Moja mama nigdy nie dociekała, dlaczego tak się stało. Ja też tego nie robię. Jakie znaczenie miałaby dzisiaj ta wiedza? Ręce mi już raczej nie wyrosną.

Nie bałaś się, że twoje dziecko także może się urodzić bez rąk?

Miałam takie chwile, ale z drugiej strony pomyślałam sobie, że nie jestem obciążona genetycznie, bo zarówno moi rodzice, jak i dziadkowie z jednej i drugiej strony byli całkiem zdrowi. To, że się jest osobą niepełnosprawną, nie znaczy, że twoje dziecko też takie będzie. Przecież większość niepełnosprawnych dzieci rodzi się zdrowym rodzicom, a nie osobom niepełnosprawnym, które najczęściej na urodzenie dziecka w ogóle się nie decydują. Mimo to z góry odbiera się nam prawo do tego, aby być rodzicami.

Wspomniałaś o swojej mamie. Ostatnio, kiedy się widziałyśmy, mówiłaś, że to właśnie w niej masz największe wsparcie. W czasie jej choroby te role się odwróciły.

W 2009 roku przeprowadziłyśmy się z Emilką do mamy. W tym samym roku okazało się, że mama ma raka. Poszliśmy z nią na badania, bo miała mieć operację serca. W trakcie badań okazało się, że ma gigantycznego guza na macicy, trzeba go było szybko usunąć. To był dla nas szok, bo wcześniej była u ginekologa, który powiedział, że wszystko jest OK. Na zmianę z bratem i siostrą woziliśmy ją do Krakowa i Suchej Beskidzkiej na chemię. Chorowała trzy lata. Ostatni rok to było już tylko cierpienie.

Przez cały ten czas zajmowałam się mamą razem z rodzeństwem i Sylwią. Kiedy mama odchodziła, byłam przy niej razem z siostrami. Moja siostra Ela jest pielęgniarką i wiedziała, że mama odchodzi, więc tego dnia jej nie odstępowałyśmy nawet na chwilę. Mama zmarła 23 czerwca 2012 roku.

Jak sobie radziłaś ze wszystkimi obowiązkami, gdy mama zachorowała? Przecież Emi miała wtedy tylko dwa latka.

Kiedy przeprowadziłam się do mamy, mogłam liczyć na jej pomoc w opiece nad Emilką i we wszystkich obowiązkach domowych. To ona nam gotowała obiady i dbała o dom. Kiedy mama zachorowała, role się odwróciły – to ja się zajęłam domem i opieką nad mamą. Musiałam sobie wszystko poukładać na nowo. Robiłam zakupy, byłam szoferem, zajmowałam się Emilką, gotowałam, prałam Ale nie byłam w tym wszystkim sama. Mogłam liczyć na wsparcie rodzeństwa i Sylwii. Razem opiekowaliśmy się mamą.

W trakcie naszego spotkania wiele razy podkreśliłaś, że to mamie zawdzięczasz swoje najlepsze cechy.

Miałam całkowitą akceptację ze strony mamy. Mówiła mi, jak trzeba postępować, ale nie odwracała się ode mnie, kiedy dokonywałam innych wyborów. Nigdy nie powiedziała: „A nie mówiłam”. Kiedy się okazało, że jestem w ciąży, nie udzielała mi nauk, tylko ze mną usiadła i razem spróbowałyśmy wszystko jakoś poukładać. Gdy zachorowała i już wiedzieliśmy, że rokowania są bardzo złe, cieszyła się, że mam Emilkę i nie zostanę sama, kiedy jej zabraknie.

Co dla twojej mamy było najważniejsze?

Rodzina i wiara. To one były dla niej źródłem siły. Uczyła nas, żebyśmy mieli oparcie w sobie i w Bogu. Te same wartości staram się przekazać Emilce.

A twój tata?

Zmarł, kiedy byłam w liceum.

Mieszkacie z Emilką same?Nie, razem z nami mieszka mój starszy brat. Reszta rodzeństwa mieszka osobno.Jak wygląda twój dzień z Emilką?Pobudka o 6.30, to znaczy moja pobudka, Emilka często wstaje w ostatniej chwili i je śniadanie w samochodzie. Jedziemy do Czerwiennego, Emilka do szkoły, a ja do pracy. Po drodze zabieram trzy koleżanki, które jadą do pracy w tej samej miejscowości. Wracamy koło 15-16. Po drodze zakupy. Potem porządki, czasem idziemy do Sylwii, siostrzenicy, która mieszka niedaleko, Emilka się bawi z Filipem, synem Sylwii, a my pijemy kawę i rozmawiamy. Wieczory spędzamy zwykle same. Dużo ze sobą rozmawiamy.

Emilka ci czasem pomaga?

Tak. Dzisiaj powiesiła pranie. Czasem ze mną sprząta, lubi też obierać ziemniaki i zalewać mi kawę. Za każdym razem boję się, żeby sobie nic nie zrobiła, ale jej pozwalam, bo moja mama mi nie pozwalała i robiłam w kuchni eksperymenty, jak nie widziała. Wolę, żeby Emi robiła to przy mnie. Kiedy miała cztery lata, oznajmiła, że ugotuje budyń. Powiedziałam: „OK, ale zrobimy go razem”. Tak jest do dzisiaj. Jak mówi, że chce czegoś spróbować, to staram się nie mówić „nie”, tylko jej towarzyszyć. Przez te wszystkie lata się nie zdarzyło, by się poparzyła, pokaleczyła czy potłukła. Widzę natomiast, jak z roku na rok robi się coraz bardziej samodzielna.

Jak się ciebie słucha, to można odnieść wrażenie, że nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych. Naprawdę nie potrzebujesz na co dzień pomocy?

Oczywiście, że potrzebuję. Nie przypnę sama firanek, nie ściągnę książki z najwyższej półki. Poza domem muszę czasem kogoś poprosić o pomoc w takich prozaicznych czynnościach, jak np. skorzystanie z toalety. W domu mam to wszystko zorganizowane i ciągle coś udoskonalam. Na szczęście w pobliżu zawsze znajdzie się ktoś, kto mi pomoże. Nasze społeczeństwo nie jest takie złe, jak się o nim mówi.

Oczywiście jak człowiek chce się nad sobą poużalać, to zawsze znajdzie jakiś powód. Do tego wcale nie trzeba być osobą niepełnosprawną. Ja mogłabym np. płakać, że mam jedną nogę dłuższą, a drugą krótszą. Jedną stopę większą, a drugą mniejszą.

A masz?

Mam. Lewa noga jest krótsza od prawej, a lewa stopa – mniejsza od prawej o jeden numer.

Gdybyś mogła wypowiedzieć trzy życzenia, to jak by one brzmiały?

Pierwsze, żebyśmy z Emi były zdrowe, drugie, żebym nie zbankrutowała, trzecie, żeby się znalazł ktoś, kto mi pomoże kupić samochód.

Miłość mam, wiarę mam, zdrowie mam, rodzinę mam, przyjaciół też, dom mam, pracę mam. Czego człowiekowi więcej trzeba? ”

.
.
.
.

dane jakie uzyskałam, jak można pomóc.

1. Przekazując 1% podatku, lub dokonując dowolnych wpłat na konto bankowe:
Stowarzyszenie SURSUM CORDA
Łącki Bank Spółdzielczy  26 8805 0009 0018 7596 2000 0080
z dopiskiem/tytułem „Anna Krupa”

W przypadku wpłat z zagranicy należy podać dodatkowo kod swift: POLUPLPR,
zaś przed numerem powyższego rachunku wpisać: PL

2. Wpłacając pieniądze bezpośrednio na konto Ani Krupy (nie dotyczy kwot, które darczyńca chciałby odpisać od podatku):
Bank Zachodni WBK: 56 1090 2053 0000 0001 0213 8363
Anna Krupa
Piekielnik 291
34-472 Piekielnik

3. Wysyłając przekaz na adres:
Anna Krupa
Piekielnik 291
34-472 Piekielnik

można też pomóc kontaktując się bezpośrednio ame.com@onet.eu

Napisz komentarz...
  1. made of joy says:

    Kochana dziewczyna. Mam nadzieję, że spełnią się wszystkie jej życzenia.

    Odpowiedz
  2. dla małej Emi to nie problem że mama rąk nie ma, to ludzie wokół sprawiają problemy, gapią sie zapewne niejednokrotnie i czasem krytykją. A ja podziwiam ! 3 x podziwiam i gratuluję podejścia do życia, bo niejeden ma 2 ręce, a jakby głowy nie miał.
    A odnośnie banku szpiku, równiez kiedyś wpis na ten temat opublikowałam na moim blogu, i jakże dziwne komentarze i kilka maili otrzymałam. Ludzie to dziwacy, Ci najbardziej sprawni którzy powinni nieśc pomoc innym, a często tylko na pokaz żyjący.

    Odpowiedz
  3. Becze. Becze jak bóbr. Ide po wino, to pobecze jeszcze bardziej.

    Odpowiedz
  4. MamaEm says:

    oj tak,czytalam.ale nie plakalam .po prostu szczeka mi opadla z wrazenia i z podziwu.

    Odpowiedz
  5. magda says:

    ja też beczę i podziwiam. Bo choć mam dwie ręce to czasami jakoś nie daję rady, brakuje wiary. A tu proszę można pięknie żyć tylko ta wiara potrzebna że da się rade i że nic nie jest wstanie nas załamać.

    Odpowiedz
  6. jagna says:

    U mnie te „Wysokie obcasy” wciąż leżą nieprzeczytane, bo wiem, że muszę mieć absolutny spokój i być gotowa by po nie sięgnąć.
    Podbudowuje mnie myśl, że są na świecie tacy wrażliwi ludzie jak Ty. Pozdrawiam.

    Odpowiedz
  7. Souss says:

    Mi tez gula stanela w gardle i tez czytalam ten wpis o 2 w nocy, by pozniej myslec o tym reszte nocy i rano,miedzy jablkiem a espresso.

    Julia lepiej „wstrzelic” sie nie moglas z tym postem, dwa dni temu przegladalam informacje na temat adopcji na odleglosc, i gdy wydawalo sie ze zdecydowalam sie na dziewczynke z Peru, to po paru godzinach nadeszly watpliwosci czy to w porzadku ze tak sobie wybieram jak w sklepie w sliwkach, czy nie powinnam zdac sie na organizacje i oni mi „przydziela” dziecko i tak myslalam do wczoraj w nocy.

    A dzisiaj rano – przeciez ja moge te FANTASTYCZNE KOBIETKI, zaadoptowac.
    Zostalo mi tylko skontaktowac sie z Pania Anna, i zapytac gdzie wolalaby dostawac przelewy na konto prywatne czy organizacji.

    Dziekuje Julio, masz Mooooooooooooc

    Ps. brak polskich znakow nie wynika z mojej ignorancji a z ich braku na mojej klawiaturze -:)

    Odpowiedz
  8. Anna says:

    Zamiast wydawać na wino, kasę przelewać! Siła w ludziach

    Odpowiedz
  9. agnieszka says:

    Cieszy, że są ludzie, którzy mimo „utrudnień” radzą sobie i nie rozpaczają.
    Zawstydza, że to oni stanowią często inspirację dla pozostałych.
    Warto, obok postaci pani Ani, poznać NickaVujicica i oglądnąć film Cyrk motyli (https://www.google.pl/#q=nick+vujicic+cyrk+motyli)
    Zachęta, inspiracja, refleksja i … płacz

    Odpowiedz
  10. ANNA KRUPA says:

    Dziękuję za miłe słowa i chęć pomocy. Nie płaczcie dziewczyny życie jest piękne 🙂
    POZDRAWIAM anna krupa

    Odpowiedz
  11. Aleksandra says:

    Julcia, Ty wiesz jak poruszyć… już wpłacam na konto

    Odpowiedz
  12. Marta says:

    Dziękuję Julka…

    Odpowiedz
  13. Odkąd w mojej rodzinie pojawił się nazwijmy to „problem rąk”(nie bedę wchodzic w szczegóły i się użalać), temat ów jest mi niezwykle bliski. Pamiętajmy, że choćby przy okazji lektury podobnych postów, warto przez chwile zatrzymać się i docenić to, co dał nam los. Ci, dla których nie był on tak do końca łaskawy, potrafią bowiem na wskroś cieszyć się życiem i czerpać z niego garściami, nawet jesli w takim dosłownym sensie ich nie mają. Pomóżmy i pozwólmy im żyć „normalnie”, godnie…
    Cudowna Kobieta… podziwiam.

    Odpowiedz
  14. Mada says:

    fajnie by było, jakby Pani Ania miała pomoc cały czas a nie doraźnie się zrzucimy i za miesiąc, rok nikt o Pani Ani nie będzie pamiętał. Może ustawić zlecenie stałe np. co kwartał kilka groszy kto co może?

    Ja w każdym razie ile mogłam przelałam, odmówiłam sobie dzisiaj sushi na obiad, zjem zupę a może Pani Ania z tych kilku groszy się ucieszy 🙂

    Odpowiedz
  15. Marlena1 says:

    Z ogromnym szacunkiem i podziwem zostaję po tym tekście, ludzie bywają kompletnie piękni.

    Odpowiedz
  16. Magda says:

    Julia,
    jesteś wspaniała osobą – tak piszę i czuję,choć Cię nie znam.
    tyle jest próśb wokoło….. a Pani Ania działa,nie narzeka -wspaniale,właśnie takie postawy należy promować i wspierać!!!!!
    dziękuję,że jesteś i w tej twojej szafie wszystko można wyszperac – od pieknej sukienki,po śliczny drewniany samochodzik,a do hojego serca pełnego miłości!

    Odpowiedz
  17. Mamagapa says:

    Julia, nie ma nic zlego w tym, że prosisz i wskazujesz kto potrzebuje pomocy. W ludziach jest ogromna chęć pomagania, tylko często nie wiedzą komu i jak…
    Dlatego bez skrępowania wrzucaj takie posty, bo one są przez nas chciane:) masz taką wielką moc, szkoda byłoby tego nie wykorzystać do pomocy innym….

    Odpowiedz
  18. Monia says:

    ….” Miłość mam, wiarę mam, zdrowie mam, rodzinę mam, przyjaciół też, dom mam, pracę mam. Czego człowiekowi więcej trzeba? ”
    Piękne

    Odpowiedz
  19. Anna, ja mam wino swojskie, za darmoszkę :D. Swoja dole przelałam, nie mam tego wiele, ale… Ludzie, badzmy dla siebie ludzmi 🙂

    Odpowiedz
  20. PS. dzis tez pije to wino, to za darmo, to swojskie. troche darmo, troche nie bo zebrac grona trzeba i cała reszte procedury odwalic , ale… nie o tym mowa… tak mnie ostatnio na myslenia wzieło, takie zyciowe, ludzkie…. pęd świata, pogoń za kasą… ja stopuję . wole biedniej, ale rodzinniej( nie ma takiego słowa ?). Cieszmy sie dziewczyny, dostrzegajmy piekno w małych rzeczach.

    Odpowiedz
  21. kasiek says:

    Dziewczyny dajcie numer KRS

    Odpowiedz
  22. Ashka says:

    no i nowy kopniak na życie- dziękuję Jula- znowu przypomniałaś nam co ważne- narzekania dziś nie będzie
    A kasa przelana- może faktycznie jakiś stały przelew trzeba ustawić. tak łatwo zapominamy… mimo że nie zamierzamy

    Odpowiedz
  23. Agata says:

    Wiesz, mam koleżankę, niewidomą od dziecka… jej mąż również jest niewidomy. I mają trzy cudowne córki:) Radzą sobie wspaniale, niejedna matka mogłaby brać z niej przykład… I takich wspaniałych ludzi jest wielu, wystarczy się rozejrzeć…

    Odpowiedz
  24. kinga says:

    piękna historia. takich ludzi jest więcej, wiem o tym. zawsze mnie zastanawia skąd mają w sobie tyle siły i akceptacji. dla mnie ogromna inspiracja…

    Odpowiedz
  25. Karolina says:

    Jedna rozmowa, a tak potrafi przywrócić właściwe proporcje w życiu.

    Odpowiedz
  26. Sylwia says:

    Nie słyszałam o Pani Ani wcześniej. Wygooglałam jej zdjęcie i w tej twarzy zobaczyłam coś z twarzy mojej nieżyjącej już mamy. Pomoglibyśmy i bez żadnego podobieństwa. Dzięki, Julia, za ten piękny dar serca 🙂

    Odpowiedz

Zostaw komentarz.