• wywiad – dżin z tomikiem.

    Miałam ostatnio wielką przyjemność odpowiedzieć na pytania Marty, która wraz z Karoliną prowadzą genialną stronę o książkach (nie tylko dla dzieci).
    I choć strona powstała nie tak dawno, to wróżę jej wielki sukces bo widać tam wielkie zaangażowanie, dokładność.. Widać, że Ktoś tam siedzi po nocach i nie są to wpisy i recenzje na kolanie.
    Ja u siebie publikuję Wam kilka odpowiedzi na pytania o „liść”…
    A do całości tekstu oraz fotorelacji zapraszam Was TUTAJ.

    —Napisanie książki dla dzieci było marzeniem, które właśnie spełniasz. Jak daleko musiałabyś sięgnąć pamięcią, by przywołać pierwsze wspomnienie, w którym wiesz, że stworzysz taką lekturę? 
     
    Nie, zupełnie nigdzie takich wspomnień nie znajdę, w żadnych zakamarkach mojej głowy.
    Nigdy nie miałam fantazji by pisać dla dzieci. Wręcz zawsze uważałam, iż opowiadane przeze mnie bajki na dobranoc są wielką katastrofą! 🙂 Spadło na mnie jak grom z jasnego nieba. I może dlatego przyniosło tak wiele przyjemności.
    Zarówno podczas wymyślania, pisania, procesu składania.. Podskakiwałam prawie jak dziecko z niecierpliwości..
    A już każda ilustracja Kasi, stopniowo podsyłana to była jak celebracja. Otwierałam ten załącznik z takim skupieniem..
    Genialny czas.. Mój mąż powiedział, (kiedy wątpiłam w dzień premiery) że to się musi udać i spodobać, bo on na co dzień widział z jakim ja to robię sercem, zaangażowaniem.. Jakie to nie jest wymuszone.. że nie piszę na zlecenie, pod potrzebę.. Ta książka wyszła tak bardzo z mojego serducha, że do końca życia będę ten czas wspominać wyjątkowo..
    To było jak się okazało takie nieodkryte marzenie..
     
    —Jako mama dwójki dzieci mogę sobie tylko wyobrazić, jak niewiele czasu w ciągu dnia zostaje na pisanie Udowadniasz, że mimo napiętego matczynego kalendarza DA SIĘ. Jak wyglądał i ile trwał proces twórczy?
     
    Ach, ja uważam że da się wszystko. A jeżeli Komuś brak czasu to znaczy, że ma za mało obowiązków.
    Im mniej masz na głowie tym bardziej jesteś rozleniwiony, gorzej zorganizowany.
    Ludzie często mnie pytają skąd mam czas na czytanie tylu książek, na oglądanie tylu filmów/seriali..
    Myślę, że jeżeli Ktoś tego czasu na to nie ma, to znaczy, że nie pragnie tego wystarczająco mocno..
    Pamiętam taką scenę, jak moja siostra wstając w nocy po wodę ( czwarta nad ranem) patrzy na mnie z niedowierzaniem i pyta: Czy Benio zaczyna dzień o szóstej?
    ( A budził się jeszcze co 4 godziny na mleko).
    Oglądałam przez całą noc serial „Outlander”.
    Ja wiem, że sen i spokój w życiu to zdrowie.. Ale zdążę się wyspać, zdążę się spokojem nacieszyć..
    Szkoda mi życia.. tych książek nieprzeczytanych, tych filmów..
    Kiedy kładę się do łóżka to często pulsują mi tak nogi ze zmęczenia.. Bo mam dwójkę dzieci, dwa obiady codziennie robię, sprzątam duży dom, pracuję sporo… 
    Ale skoro jedno życie mi dali… szkoda byłoby nadużywać słowa „nie da się”… 
    Jednak wracając do pytania, bo ja zawsze odlatuję…
    Historię wymyślałam zawsze jadąc po Tosie do przedszkola. Wtedy wpadały mi do głowy pomysły..
    Choć jedna historia, pierwsza, z lodami jest prawdziwa. Zdarzyła się mojej Tosi i kuzynowi.
    Kiedy wracałyśmy autem do domu, mówiłam Jej o tym, że należy teraz czekać, skoro już przeprosiła. Że przepraszam ma wielką moc i na pewno się wszystko naprawi. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że będę pisać tę książkę, ale wpinam takie pinezki w głowie przy pewnych myślach.. Tutaj też wbiłam i oznaczyłam „zapisać tę historię”. A potem przyszedł liść i przy tej opowieści rozpoczął swą wędrówkę.
    Pisałam wieczorami gdy dzieci szły spać, lub przy porannej kawie. Nie pisałam codziennie… Trwało może miesiąc..
     
    —Pamiętam jak na blogu wspomniałaś, że chciałabyś, aby Twoja książka była uniwersalna, trafiająca zarówno do dzieci jak i do dorosłych, zostająca w myślach i w sercu. „Liść” jest dokładnie takim tytułem. Zastanawiam się, skąd czerpałaś inspiracje?
     
    Wiesz, ja uwielbiam zdarzenia, rzeczy, filmy, rozmowy ludzkie które coś człowiekowi dają.. Zostawiają, uczą..
    Pomyślałam, że te historie muszą coś ze sobą nieść, inaczej nie ma to sensu..
    Zabawne jest to, że to zakończenie książki przyszło mi do głowy rok temu.
    Wychodziłam z domu mojej siostry, która mieszka w lesie i wiał taki błogi wiatr. On tak pachniał.
    I zaczęłam myśleć z czego wynika inny zapach wiatru, jakiś inny jego podmuch niż zazwyczaj u nas.
    Szłam do domu rodziców i tak o tym wietrze rozmyślałam.. Znowu wbiłam pinezkę z informacją „zapisać tę myśl”.
    Już wtedy przemknęła jakaś myśl o książce uniwersalnej  mówiącej o „kształcie” wiatru..
    Potem ewoluowało…
    Za każdym razem najpierw wymyślałam morał, a potem jaka historia mogła by go nieść…
    To wpadało do głowy samo.. Gdzieś te myśli otwierałam, łapały skrawek tu, skrawek tam i powstawała opowieść.
    Bardzo chciałam napisać o przytulaniu dzieci gdy są zezłoszczone..
    Kiedy Benio był mały, szybko się złościł.. Zawsze wtedy podbiegałam i z całej siły go ściskałam, przytulałam, głaskałam.
    Mijało w minutę. Kiedy tego nie zrobiłam i zostawiałam by poradził sobie sam, bardzo mocno się napędzał tym płaczem. Wpadał w coraz większy, trudniej potem było go uspokoić. 
    To jest prosta sprawa… Kiedy gotujesz obiad i wszystko leci Ci z rąk.. Co wolisz? Aby mąż przyszedł i przytulił z całej siły, czy żeby zaczął prawić morały i naciskać byś przestała się denerwować?
    Dzieci to my, tylko mniejsi. Zawsze trzeba sobie zadać pytanie: co ja bym chciała w tej sytuacji?
    Inspiracje zatem czerpałam ze swoich codziennych sytuacji domowych, z obserwacji, z potrzeby mówienia całemu światu by nie wyrzucali śmieci… Chyba wszystko co mi w tej głowie siedzi..
     
     
    —Zwykle bohaterami książek dla najmłodszych są dzieci lub zwierzęta. Liść to dość nietypowy wybór. Dlaczego właśnie liść i to konkretnie liść miłorzębu? 
     
    Pewnego dnia odbierałam Tosię z przedszkola, które jest w wielkim parku.
    – Wiesz Mamo, chodź tutaj na chwilkę. Patrz jakie piękne liście. Poczekaj, pozbieram sobie trochę. Taki bukiecik ułożę. 
    Ale zobacz, nie ma drzewa z tymi liśćmi. Nigdzie. Chyba Ktoś musiał je tutaj przywieźć i rozrzucić.
     
    Tak wzięłyśmy do domu bukiet liści miłorzębu. Wisiał na lampie w kuchni, w wielkim słoju leżał, na półce z książkami. Tak wędrował. Piękne te liście i ciągle miałyśmy je na widoku… 
     
    Zatem książka powstała dzięki Tosi i jej znalezisku.
     
    —Postać dziewczynki, która znajduje tytułowy liść opisana jest bardzo szczegółowo. W pamięci zostają przede wszystkim jej różowe kowbojki. Czy ta dziewczynka nie jest przypadkiem podobna do Ciebie?
     
    Nie, raczej nie. Nie kierowałam się ani mną, ani Tosią, ani Beniem.. Nie ma tam dzieci, które znam.
    Nie przypisałam im cech znajomych twarzy i cech charakteru…
    Zwyczajnie przemyciłam swoje ulubione wzory czy elementy ubrań.
     
    Marzy mi się kiedyś napisać powieść. Jakiś romans. Ale właśnie boję się, że ludzie będą myśleć Kto jest Kim. Przyzwyczaili się, że piszę o swoim życiu.
    A ja chcę taką całkiem zmyśloną..
     
    —Historie przedstawione w książce pokazują czytelnikom, że każdą, nawet najtrudniejszą sytuację można rozwiązać, jeśli ma się wokół ludzi, z którymi możemy się swoimi problemami podzielić. Do kogo mała Julia zwracała się ze swoimi problemami? 
     
    Myślę, że w czasach dzieciństwa do rodziców i siostry. Bez dwóch zdań rozwiązywali każdy problem.
    Czasami tylko do siostry bo to były tajemnice siostrzane. Potem miałam też dodatkowo wiernych i oddanych przyjaciół, których mam do dziś. Miałam zawsze chłopaków odpowiedzialnych i dobrych, zatem byli też moim wsparciem.
    Myślę, że to jeden z największych skarbów w moim życiu – szczęście do ludzi.
    Ale ja po prostu w nich wierzę, zatem może dlatego..
    Może zdarza się nam to w co wierzymy…
     
    —Gdybyś mogła na jeden dzień przemienić się w liść miłorzębu, w jakie miejsce chciałabyś, by poniósł Cię wiatr?
     
    To zależy.. Czy miałaby być to podróż która mnie czegoś nauczy, czy zwyczajnie tylko poniesie wraz z sobą…
    Choć nie ma podróży po prostu… Wszystko w życiu coś nam daje. Każdy jeden krok… Zatem należy chodzić jak najwięcej. Nie stać w miejscu. Czasami można podreptać dla odpoczynku.
    Chciałabym polecieć do miejsc w których brakuje pożywienia, gdzie są wojny, gdzie są choroby…
    Chciałabym nabrać pokory do tego co mam, bo często mi wstyd za swoje „żądania” wobec świata i losu.
    Wstyd za swoje niezadowolenie z drobnych porażek czy niewielkiej kłody na swojej drodze..

    – Chciałam jeszcze zadać Ci kilka pytań o Katarzynę – ilustratorkę. Pamiętam z Twoich wpisów, że jakiś czas temu zakochałaś się w jej ilustracjach. Kojarzę też piękny kalendarz z grafiką autorstwa Kasi. Przegapiłam moment i nie napisałam do niej z odpowiednim wyprzedzeniem, więc może Ciebie zapytam, czy dobrze widzę, że ilustracje namalowane są akwarelami? Może odpowiesz mi jeszcze, która ilustracja jest Twoją ulubioną? (Ja mam swojego faworyta – ciekawe, czy będziemy zgodne 🙂 ).

    Tak, Kasia maluje akwarelami, a dopiero potem przenosi to do komputera.. Jak? Nie mam pojęcia 🙂
    Takie rzeczy jak malowanie, śpiewanie to dla mnie czarna magia.
    Adaś często mówi, że mi dziękuję iż nie śpiewałam na pierwszej randce bo by do tego wszystkiego nie doszło..
    Kiedy wpadłam na pomysł książki, to widziałam tam tylko Kasię.. Myślę, że gdyby się wtedy nie zgodziła to bym zrezygnowała..
    Ona była wtedy bardzo zarobiona, a pomiędzy to wszystko mnie ulokowała..
    A wiesz, być z dwójką małych dzieci i malować po nocach to nie jest prosta sprawa..
    Dlatego niewyobrażalnie doceniam Jej pracę i chęci.
    Każda z ilustracji wyzwalała we mnie wielkie pokłady wzruszenia…
    Ale ta, taka naprawdę ta, przy której zaszkliły mi się oczy nie na żarty, to tam gdzie nauczycielka przytula chłopca..
    Pomyślałam „Boże, to się naprawdę dzieje!” I nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że zadzieje się aż tak pięknie dzięki Kasi..
    Zaraz po niej jest dziewczynka siedząca na schodach i patrząca na gwiazdy, lubię ilustrację ulicy przez to ile się na niej dzieje, stragan z psem.. i oczywiście dziewczynkę z liściem na policzku, ale to pierwsza ilustracja i może już się z nią mocno oswoiłam..
    Kiedyś Kasi napisałam, że bez Niej byłaby to zwykła książeczka, zwykła opowieść.. Dzięki Niej stała się magiczna.
    Jeżeli Ktoś zrobi coś co przerasta Twoje wyobrażenia, to w moim życiu do grona tych ludzi dołączam Kasię.

    więcej na Dżin z tomikiem 

  • Przeżyją…

    Co jesień Mama wyjeżdżała na grzyby. Do rodziny w Pile. Na tydzień.
    Zostawałyśmy z siostrą pod opieką Taty. Babcia Adela przybywała z pomocą dotyczącą gotowania.
    Tata nas kąpał, wiązał nam kitki, usypiał.
    Przeżyłyśmy. Choć Pani w szkole pytała „Co? Mamy nie ma?”… Bo Tata pozwalał się ubierać jak chcemy.

    Kiedy wyjeżdżam na kilka dni, najczęściej moje dzieci zostają z Babcią Elą..
    Zdarza się jednak, że zostają ze swoim Tatą.
    Mam w telefonie taki standardowy sms z treścią „Oni jedzą”. I wysyłam co trzy godziny.
    Żeby Mu przypomnieć. Że Oni też jedzą. No może chłop zapomnieć.
    Dzwonię kiedyś z Warszawy. Sobota. Może godzina jedenasta rano.
    – Co tam u Was? – pytam.
    – Dobrze, ja robię przy piecu. Dzieci na górze z Mamą. – odpowiedział.
    – A, to byliście po Mamę.. A w co ubrałeś dzieci?
    – W nic, w piżamach wziąłem.
    – W piżamach? Przecież zimno jest!?!?
    – Dlatego w koce je poowijałem.
    – Jak to w koce? To jak zapiąłeś w pasy w tych kocach?
    – Nie dało się właśnie i dlatego pojechaliśmy przez pola…
    Można lamentować ale po co..?
    Skoro gdy wróciłam w niedzielę to żyły, były zdrowe i z głodu nie umierały (choć tutaj dopomagam tym sms’em).
    Na obiad zamawiają wtedy pizze, albo idą przez pola do Babci Lucy.
    Choć i czas robi swoje… Im więcej z Tatą zostają tym lepiej Tata racuchy smaży..

    I gdy zdarza mi się słyszeć, z ust tych udręczonych Mam, że Jej mąż to by napewno nie dał rady albo nie chciał…
    To… jeżeli by nie chciał to bym nie pytała. Zwyczajnie bym wyszła. 
    Moja Mama powiada, że nie ma dobrych związków na życie jeżeli się na początku swojego nie wykłócą.
    I ja się całkowicie zgadzam. I nie mowa tutaj o wielkich kłótniach (choć zależy od temperamentu, ja mam wielki. Włoski.), a zwyczajnych sprzeczkach i ustalania zasad, reguł, złotych środków.
    Każdy na świecie pozwala sobie na tyle na ile mu pozwalają.
    Jeżeli się życia nie „ustali”, nie ułoży, nie powie co dla kogo ważne, istotne, to potem Ktoś latami gnieciony w końcu wybucha, odchodzi, zdradza…
    Małżeństwo to nie umowa spisana na papierze. Ale nie znam związków w których nie ma „ustaleń”. 
    Tak jak z miłością… Związek oparty tylko na miłości szybko gaśnie. 
    Nie kocha się za nic. Kocha się za coś.. Dlatego miłość poparta rozumem ma szanse przetrwać w znośnym spokoju całe życie..
    Trzeba na początku tupnąć nogą i powiedzieć to i to dla mnie jest ważne, tak bym chciała żyć..
    A jak Ty? 
    Kiedy pojawiły się dzieci a mój mąż czasami wyjeżdżał na rajdy miałam tydzień nadąsaną minę..
    Trochę późno zmądrzałam, ale udało się…
    Gdybym zabroniła Mu jeździć szybko stałby się nieszczęśliwy. A co za tym idzie i my bylibyśmy…
    Najprościej… Nie złością a zwyczajnie, miło przy kalendarzu zaznaczamy „swoje” weekendy.
    On jedzie na rajd, ja miesiąc później na wypad z przyjaciółkami.
    Nie zapominając, że priorytetem są wspólne weekendy.
    Zaznaczyliśmy „granice”, „potrzeby”, „złoty środek”.

    Zatem kiedy jest mój weekend to On zostaje z domowymi obowiązkami..
    Choć na co dzień mamy je pięknie podzielone.. Kto obiad, Kto kosi…

    Choćby wczoraj…
    – Jutro wrócę później bo jedziemy wieczorem na motor.
    – Dobra, to weź ich dziś wieczór na rowery, a ja poczytam książkę..
    Nie czekam aż się domyśli, nie gromię wzrokiem gdy wróci z tego motoru..
    I czy gdyby na ten motor nie chodził to kochałabym go tak samo..?
    A jeszcze bardziej gdy weźmie ich na rowery…
    Wszystko razem może się złożyć w piękną całość..

    Ale wszystko w życiu przychodzi z czasem.. Czas ludzi uczy.
    Musieliśmy swoje się czasami wysprzeczać…
    Takie sprzeczki/ kłótnie są zwyczajnie zdrowe i potrzebne by mogło być lepiej… by mogło być dobrze…
    jednakże trzeba wiedzieć, może lekko czuć, gdzie leży granica..

    I patrząc na znośnie normalne rodziny… nie ma mężów, którzy nie potrafią zostać z dziećmi, są tylko żony, które na to nie pozwalają…

  • romans.

    Polecony mi został przez czytelniczkę serial. Zostawiła tytuł w komentarzach i zwyczajnie zachęciła jednym zdaniem. Że mi się spodoba. 
    Ja Wam go nie polecę, nie napiszę, obejrzyjcie, warto, rewelacja… bo serial jest dość specyficzny i nie każdemu się może spodobać.. A potem będziecie mi pisać – co za zmarnowany czas..
    Ja jednak jestem zachłyśnięta nim.
    Oglądaliśmy z mężem codziennie wieczorem, czyli o północy po dwa odcinki.
    Myślę, że w tamtym czasie żyliśmy nim. Przy porannej kawie, w rozmowach telefonicznych.
    Rozgryzaliśmy psychikę bohaterów, ich wybory, zachowania..
    To serial w którym nie ma postaci czarnych i białych. Tych dobrych i złych.
    Tych którym kibicujemy od początku i tych których ganimy..
    Każdy z nich jest zwykłym człowiekiem, który zaskarbia sobie naszą sympatię, buduje wizerunek Kogoś fantastycznego, by za chwilę zrobić coś na tyle głupiego, że łapiemy się za głowę z niedowierzaniem.
    Serial jest zdobywcą wielu nagród. 
    Zupełnie mnie to nie dziwi. I nie piszę o nim, chcąc Wam przedstawić propozycję filmową, a napisać co on mi dał, nad czym się człowiek na nowo zastanawia.
    Jest do bólu prawdziwy. 
    Za każdym człowiekiem jest góra lodowa. Mało kiedy i mało Kto tę górę widzi.
    Wszystko co robimy jest podszyte pewnymi zdarzeniami, problemami bądź zwycięstwami.
    Chcemy dzielić ludzi na tych których uwielbiamy i tych których nie chcemy w swoim życiu.
    A to niezwykle trudne, bo każdy z nas niesie coś co nie spełnia oczekiwań innych.
    Trudno mi w życiu dorosłym zawiązać silne relacje przyjacielskie.
    Zazwyczaj są lekko zaciśnięte albo szybko się rozmywają.
    Ludzie w dorosłym wieku, poznający się dziś, mają już wiele na głowie, zbyt mocno analizują.
    Przy pierwszej porażce między sobą odpuszczają. Nie mają zaplecza by wiedzieć z czego ta ich wspólna porażka wynikła … Nie przeżyli ze sobą lat młodości, wzlotów i upadków miłosnych, rodzinnych, depresji, anoreksji, odrzucenia… Spotykają się dwie ludzkie istoty. Już ukształtowane i dorosłe. Biorą siebie takimi jacy są. Nie wnikają w głąb. A nawet jeśli próbują, to nie uda się tak jak gdyby żyli razem te lata..
    Mam 4 najbliższe przyjaciółki, od 18 lat niezmiennie. Wiedzą o mnie wszystko.
    Przeżyły to ze mną a ja z nimi. Wiem o dzieciństwie każdej z nich, o relacjach w rodzinie, o przejściach związkowych, ciążowych bądź ich braku, wiem o nich wszystko a one o mnie.
    Kiedy czasami Któraś z nas robi coś głupiego to albo tego nie zauważamy, albo Jej pyskujemy, albo obracamy w żart. Nigdy się nie obrażamy. Ewentualnie na 5 minut by podgrzać atmosferę.
    Dlaczego o tym piszę…
    W owym serialu jest piękny, krótki, prosty dialog..
    Ona pyta: Co z Tobą jest nie tak? Potrafisz być niezwykle dobrym człowiekiem by zaraz stać się skurwysynem. Jaki naprawdę jesteś, bo już nie wiem.
    Odpowiedział: Żeby określić człowieka trzeba dodać dobre uczynki do dobrych , złe do złych i zobaczyć których jest więcej. To określa człowieka.
    Chyba dużo w tym prawdy, jeżeli nie cała..
    Każdy z nas czyni bezinteresowne dobro, każdy z nas zachował się jak skończony drań i egoista..
    Tylko jeżeli widzisz tę górę lodową za człowiekiem masz z czego dodawać i odejmować by określić jego wartość.
    A jeżeli poznałeś Kogoś wczoraj i zdążyłeś policzyć tylko te złe, to pamiętaj, że może inni którzy żyją z nim od zawsze, mają więcej obciążników na wadze po stronie z dobrem.
    A może też zupełnie i odwrotnie, bądź ostrożny zachłystując się czyjąś osobą.. i licząc tylko dobre strony..
    Każdy z nas zbudowany jest różnorodnie, na przekór i nieco odmiennie..
    Trzeba się z tym najzwyczajniej godzić. Być tego świadomym, nie wymagać ideałów w swoim świecie.

    Każdy odcinek to ta sama historia opowiadana z perspektywy mężczyzny i kobiety.
    Nie ma tam kłamstw. Każde zdarzenie jest identyczne. Tylko tak inaczej odbierane.
    Każdy pamięta zupełnie inne słowa. Bo choć padły i te i te, każdy z nas zapamiętał te które chciał usłyszeć.
    Przepięknie pokazana psychika, nasz logika, oczekiwania.
    W życiu każdego człowieka jest tak, że z rozmów międzyludzkich przynosi nie to o czym się rozmawiało, ale to co on chciał usłyszeć, odczytać lub co zmierzył swoją miarą, swoimi pragnieniami.
    Często jeśli Ktoś mówi Ci całą prawdę jaką usłyszał, zapewniam, że mówi, ale czy z tym samym akcentem?
    A ileż on może zmienić..

    To były dobrze spożytkowane wieczory/pory nocne..
    Oglądać tak wprost czyjeś życie i uświadamiać sobie jak mało wiemy o ludziach, ich potrzebach, wyborach.
    Ze tak naprawdę nie nam oceniać ich kroki… Chyba że idziesz w jego butach…
    I nigdy nie mów nigdy jeżeli czegoś nie doświadczyłeś, a tylko Ci się wydaje, że jesteś pewien.
    Wciąż jesteśmy tylko ludźmi i tak mało wiemy… 
    A im bardziej zdaje się nam, że wiemy, tym częściej będziemy musieli przepraszać…
    A i przed samym sobą głupio. A po co?

    Serial o którym mowa to – The Affair. (pierwszy sezon bardzo dobry, drugi rewelacja, trzeci już trochę naciągany i nie skończyłam). Dostępny np. na Netflix. Jest zdobywcą Złotego Globu w 2015 za najlepszy serial dramatyczny.
    The Affair to po polsku – romans.