• z posypką elegancji…

    Gdybym miała zamknąć oczy i z słów ułożyć Wam opowieść…

    Gdybym miała wyszukać te najpiękniejsze i zmysłowe…

    Te idealnie opowiadające o wymarzonym, wizualnym świecie mojego dziecka…

    O Jego kolorach, kształtach, wzorach…

    O świecie wnętrz jakie kołyszą się w mojej głowie. 

    O świecie jaki zamieszkuje w moich myślach i pragnieniach.

    Jeżeli miałabym Wam opisać piękno największe, widziane moimi oczyma dla mojego dziecka… byłoby to jedno słowo… Quax.

    Tego dnia gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży postanowiłam ten czas celebrować.

    Zrezygnowałam z pracy. Nie żyjemy w czasach gdzie w rodzinie bywało po dwanaścioro dzieci. Dziś model rodziny przewiduje jedno, dwójkę a już bardzo wyjątkowo trójkę.

    Tylko pierwsza ciąża jest ostatnim tchnieniem błogiego lenistwa, czasu na zaległe książki, filmy. Na wylegiwanie się porankami w łóżku z kubkiem kakao w ręce.

    Kolejna, pomimo stanu identycznego, jest już konieczną zupą na obiad, kolorowaniem, prowadzaniem do przedszkola, schylaniem się przy kąpieli i obcinaniu małych paznokietków. Kolejna jest już spędzona w codziennym zamieszaniu i grafiku pełnym zajęć.

    I w tym moim spokojnym, cichym dniu leżąc na kanapie w kwiaty szukałam wszystkiego co będzie budowało świat rzeczy mojej córki.

    Setki sklepów internetowych z tysiącem przedmiotów, stron, podstron i zakładek…

    A w tym wszystkim ten jeden.. Ten, w którym zatapiając swój wzrok, nakreślał wymarzony dziecięcy dom. I całe dnie. Popołudnia, poranki. I przy śniadaniu…

    -A popatrz na to. Cudne. Prawda?

    – Ale to już Kochanie mamy.

    – No tak, ale nie takie… 🙁

    I przeklinałam wszystkie zakupy zrobione przed odnalezieniem Tej strony.

    Cóż… Zostało mi jedynie pogodzić się z tym faktem,  czekać aż  Tosia podrośnie i wypatrywać kolejnych magicznych przedmiotów niezbędnych do codzienności z dzieckiem. 

    Pojawiło się ich kilka.. no może kilkanaście. Ale ciiiiichoooo… bo mnie mąż zmierzy złowrogim spojrzeniem 🙂

    Postaram się Wam najpiękniej jak potrafię pokazywać w kolejnych postach to co skradło moje serducho.

    Zaczynamy od fotela. Mistrzostwo wykonania. Mam nadzieję, że zdjęcia oddają choć ułamek jego uroku, szyku i elegancji.

    Koc. Mam ich dziesiątki. Z polaru, dziurkowane, siateczkowe, z misia, wełniane… Szaleństwo, którego opanować nie potrafię. Dlatego też kolejny zagościł w naszym koszu na narzuty. Prawdziwa wełna. Grubaśny strasznie. Nawet już do jesieni przedeptuję jak głupia żeby tylko ten kocyk…

    Owca… ten temat zostawię, bo mamy całą farmę 🙂 A następnym razem postaram się Wam pokazać krowy Tosi na dzikim zachodzie… 

     

    Jeżeli fotel jak z Filharmonii to nie mogłyśmy wystąpić w jeansach.

    Mam córkę. Sama jestem kobietą, której z szafy się wysypuje. Nie mogło być inaczej jak zakochać się w tiulach. Najpierw tych dziecięcych. Słodkich, księżniczkowych. Później rynek zaczynał mocno zapełniać się modnymi „TUTU”.

    Dziesiątki firm. Dla malusich jak i dorosłych. Przekopałam wszystko. Skupiłam się na każdej nitce, długości, grubości tiulu.. Kupiłam bezkonkurencyjne.

    Możecie mi nie wierzyć. Chodzę w niej na okrągło. Wszędzie. W świąteczną niedziele jak i w środę po szarych chodnikach Śląska. Mam wrażenie, że świat w niej jest jakiś lepszy.

    Obserwuję kobiety, które zakupują owe spódnice. Uroczy widok. Jakby wróciły do czasów dzieciństwa… Z ręką na sercu… najlepszy ciuchowy zakup ostatnich lat…

     

    I… nie napisałam Wam dziś historii żadnej. Takiej ważnej, ze swojego życia…

    Rozpisałam się wystarczająco dużo. Obiecuję w następnym poście to nadrobić…

    Patrząc na zdjęcia… przepraszam, ale nie potrafię skrócić zachwytu, nad tym, o czym dziś, ja Wam tutaj…

     Fotel, Owca, Koc  – Muppetshop 

    Antonina Adela:

    bluzka – Zara

    spódnica – Kids On The Moon

    trampki – Next

    Mama:

    bluzka – Joop

    spódnica – Kids On The Moon

    buty – Zebra

    torebka – Not To Repeat

    fotografia: Kamil Zasadziński

    serdeczna pomoc przy sesji: Magdalena Zasadzińska

    miejsce: najpiękniejsze w Zabrzu – restauracja  Impresja

  • Green Canoe – wydanie letnie

    Kiedy nie prowadziłam bloga, świat pisanych w sieci „pamiętników” był mi zupełnie obcy. Nigdy ich nie szukałam, nie podglądałam, nie googlowałam.. Chyba nawet nie wiedziałam, że takowy jest… Może wiedziałam, że coś takiego się dzieję… ale, że aż tak… Będąc w ciąży znalazłam jeden.. I wystarczył za miliony. Wszystkim o nim opowiadałam, linkowałam w mailach, na portalach… Green Canoe. A w nim wszystko to co dla mnie jest kwintesencją piękna. Wnętrza, ogrody, konfitury… Wszystko to stworzone w głowie jednego człowieka. Jednej kobiety. Niezwykłej. Nieopisany zaszczyt mnie spotkał… w najnowszym letnim numerze Jej magazynu, pojawiło się kilka zdjęć robionych przeze mnie. Dziękuję Asiu 🙂

     Ja marzę, by kiedyś ten magazyn można kupić na papierze. Jak dla mnie arcydzieło… 

     

    Kliknijcie w okładkę i wybierzcie się na spacer po niezwykłą przygodę.

     

     

  • konkurs

    Otwieram oczy…

    Pierwsze promienie słońca przebijają się przez wysokie, gęste platany…

    Zamykam. Może jeszcze chwilę. Może zasnę na minut kilka, kilkanaście. Może na godzinkę?
    Leżę. Cicho i spokojnie. Słychać tramwaj za oknem. Głośno o te tory turkocze. 
    Lekko już myśli w głowie próbują ze snu się zbudzic,ale  jeszcze takie pogniecione, niewyraźne… Zasypiam.
    Nie, nie… Jeszcze muszę wstać.
    Zobaczyć czy na pewno przykryta. A może jej za ciepło? Może główka z poduszki spadła?
    Dobrze jest.
    Kładę się delikatnie, by Ich nie obudzić.
    Za oknem gołębie. Kora z drzew spada. Mech z rynny wystaje. Umyć okno muszę, bo paluszki małe poodbijane.
    I nagle,niewiadomo kiedy, budzi mnie dźwięk równo wypowiadanych sylab.
    Pomiędzy szczebelkami łóżeczka wielkie, wyspane oczy widzę.
    Uśmiecham się. Choć może wypoczęta mogłabym być bardziej.
    Wstaję i pod ciepłą kołdrę do siebie zabieram.
    Nos i uszy Taty są zabawą najlepszą, gdy On jeszcze o kilku chwilach snu marzy.
    Dzień się budzi do życia.
    Kaszka. Gruszkowa. Trzy łyżki w buzi, a dwie we włosach. 
    Zdjęcie. Koniecznie zdjęcie. Tak śmiesznie wygląda.
    Dobrze. Włączy Mama piosenki:
    „do przodu lewą rękę daj, do tyłu prawą rękę daj”
    Tany, tany jest urocze. To nieporadne bujanie sie na boki.
    Czytamy o tym zajączku, co to pudełko tekturowe znalazł. O ile z nim było zabawy?!
    I koniecznie setki razy trzeba to skrzydełko od motylka otwierac i zamykać.. A On wciąż „jestem różowym motylkiem”.
    Nie przeszkadza. Już nawet nie słyszę. Mam chwilę na kawę z tym pysznym syropem „czekoladowe ciastko”.
    Małe łapki trą oczy i wyciągają się do mnie rączki.
    Smyramy po nóżkach, jasnych, kręconych loczkach. A powieki opadają łagodnie i błogo.
    Tak. Chwila dla mnie. Tylko dla mnie.
    Odpisać na maile, może posklejać zdjęcia na bloga, i co na portalu społecznościowym koniecznie.
    A może tym różowym ją przykryję, bo ten biały chyba za gruby.
    Już. Zdecydowanie czasu za mało. Tej drzemki za mało.
    Stromym zejściem zbiegamy na targ. Może uda nam się kupić bób i kurki.
    Piekarnia ulubiona. Znów wyjść nie mogłyśmy tyle sie tam nagadamy. 
    I buziaka Tacie po drodzę. Acha. Wracamy. Jeszcze miałyśmy dla Niego croissanta. Ciepłego, prosto z pieca.
    I stoimy przy każdym psie, kocie, gołębiu. 
    Spinkę z włosów wciąż Jej łapię. Może te włosy jeszcze za krótkie, a ja taka niecierpliwa.
    Obiad. Nasz i Jej. Wspólnie. Inny, ale razem.
    Znowu odkleił się ten zaczep, co półki blokuje. Kochana, tu nie. Tu ziazi.
    Dzień taki ładny. Szkoda siedzieć w domu. Może jakieś zdjęcia?
    Zanim wyjdziemy Ona przekłada  w moim koszyku z kosmetykami szminki i róże, bym ja na prędce mogła choć nogi ogolić.
    Pampersy, sweterek, chusteczki, telefon i portfel. Aaaa i  owoce.
    „Halo, jedziesz z nami? To juz podjeżdzamy”
    Firma Taty obok to dla nas niewyobrażalne szczęście.
    Jeszcze nie zasypiaj. Czy woda nie za zimna? Hipp pachnie najlepiej. I włosy spłukac tak, by do oczek nie kapło. Nie gryź gąbki.
    Śpiochy te w groszki mi podaj Adasiu. Mleczko nie za ciepłe?
    Zasypiamy razem. Tylko obok siebie. Żeby słyszała moje serduszko. Żeby czuła. Patrzę na małą łapkę, która ściska mój palec.
    Może choć chwilkę jeszcze dla spracowanego Mężczyzny znajdę. 
    Muszę znaleźć. Jego ostoją jestem w tym świecie rekinów, w którym zanurza się każdego dnia.
    Już Kochanie. Już oglądamy. Tylko jeszcze rzeczy do zmywarki powkładam. O kurcze, pranie się też już wyprało. Zapomniałam.
    Głowę umyję już jutro. Odpisać Tinie znów nie zdążyłam.
    Otwieram oczy…

    Pierwsze promienie słońca przebijają się przez wysokie, gęste platany…
    Wyjątkowa chwila to… Nasza Codzienność. Podczas gdy świat nad głodem i wojnami zapanować nie potrafi.
     Tekst i zdjęcie z konkursu organizowanego przez czasopismo GAGA oraz biżuterię PANDORA pt „Piękne macierzyństwo”.
    …Wygrałyśmy. Dziękujemy 🙂