woda

Wiele w życiu przeczytałam książek. Znam wszystkie możliwe, miłosne historie, od podszewki.
Wiem jak się zaczynają, jak się zacząć mogą. Co je poniesie, kiedy nastąpi krach.
Nie wiem wszystkiego, ale w tym temacie już dużo. Z książek, z życia.
Bywają opowieści na kartach papieru bądź kinowym ekranie, o których mawiamy… „naciągana ta historia”…
A ja myślę, że gdyby każdy z nas poznał prawdziwe, wszelkie możliwe historie miłosne, to może nie mawiałby już „naciągana”, a wiedział, że świat i życie potrafi tak bardzo zaskoczyć…
Wiem, że wiele z Was nie sięga do komentarzy na moim blogu, a już konkursowych tym bardziej..
Choć ja kocham te konkursowe, bo to najczęściej pytania o życie, o myśli…
A Wasze odpowiedzi bywają niezwykłe. Bo ja nie mam czytelników z przypadku.
Pozwalam dziś sobie, opublikować Wam historię z ostatniego konkursu.
Trzeba było opowiedzieć historię o wodzie. Coś związanego z wodą.
Ta historia jest naprawdę niezwykła. I tak pięknie napisana. Przeczytajcie, uwierzcie mi, że zobaczycie w oczach wyobraźni każdą chwilę, a potem cały dzień będziecie o tym myśleć jak o najpiękniejszym filmie.
A to życie. Prawdziwe. Obok nas.
Baśka, kłaniam się nisko i dziękuję.

„Moja historia z wodą..to historia mojego życia.
Wiosną 2010 roku w kraju szalała powódź, media doniosły o kolejnych zalanych terenach. Mieszkałam we wsi nad rzeką. Niewielki dopływ niedaleko płynącej Wisły o nazwie Łęg, takich Łęgów jest w Polsce wiele, nasz byl wyjątkowy. Jako dziecko spędzałam tu niemal całe lato. Czekaliśmy zawsze na Jana 24 czerwca, żeby wreszcie móc chodzic nad rzekę. Wcześniej babcie nie pozwalały, bo Jan musi poświęcić wodę, wtedy jest bezpiecznie, mawiały. Jakie to były cudowne popołudnia! Ile szaleństwa w kąpieli, ile zabaw nad brzegiem!!! Ale to było w dzieciństwie. W tym wyjątkowym 2010 roku jako dorosła osoba również spędzałam niemal całe dnie nad rzeką, kilka dni na parę tygodni przed Janem.
Zabezpieczone w domu co można było, wyniesione na strych.
A jaki upał wielki temu towarzyszył! A jaki pośpiech i strach. Co wziąć, co wynieść, a co wywieźć gdzieś do bliskich, których domom nie zagraża woda. Czy na tym strychu nie zaleje?? Ostatnio wieś obok zalalo tak, że dachow nie bylo widać, to co nam po tym wynoszeniu?
Ale trzeba, żeby zająć czyms ręce, żeby mieć nadzieję. Ile razy patrzyłam przez okno i wyobrażałam sobie, że i u nas, jak w tych obrazach w mediach, na podwórku będzie mnóstwo wody…
I jak to będzie? Czy damy radę? Kilka lat temu udało się zatrzymać rzekę między wałami, ale czy i tym razem się uda?
Wróciłam z dyżuru w szkole. Rok szkolny zakończony. Rozdaliśmy świadectwa juz 19 maja, bo niebezpieczeństw było tak duże, że wioska leżąca w widłach Wisły i Sanu, w ktorej pracowałam, niemal opustoszała. Dzieci wywieziono po rodzinie. Dyżury w szkole były wyjątkowe. Gotowałyśmy litry bigosu, grochówki i innych dań które miały wspomóc w ciężkiej pracy ludzi na wałach.
Nieustannie pakowali worki piaskiem i tworzyli zapory, a wciąż było słychać o nowych miejscach przecieku. To całe kilomery wałów, ogromna przestrzeń i mnóstwo pracy. Tak dużo, że rąk mieszkańców nie starczyło. Wspomogli ich żołnierze. Ile śmiechu na tych dyżurach! Ile historii ludzkich! Przecież musiałysmy zająć myśli czyms innym, choć każda i tak wciąż zerkała w okno. Na każde wycie syreny drętwiałyśmy z przerażeniem. Mieszać jeszcze te kapustę, czy zbierać się i uciekać?
Auto zaparkowane tak, żeby tylko wsiąść i jechać, umówione miejsce na górce, gdzie ewentualnie spotkac się z bliskimi. A bliscy? Wciąż w pracy. Rodzice moi na ciepłych posadkach w budżetówce, a w czasie powodzi w bardzo trudnej pracy. Bo właśnie oni musieli pomagać mieszkańcom. Mama opiekun społeczny na tych amfibiach po najbardziej upartych wypływała. Jedzenie dowoziła, tym co nie chcieli za nic dobytku zostawić, choć krowa juz utonęła, z domu tylko strych suchy, i na nim z kurami i rodzinną porcelaną, świętymi obrazami i pierzynami siedzieli do końca. Jeść i pić musieli, leki brać na ciśnienie i inne co zawsze… to im mama z żołnierzami tą amfibią dowozila, bo ona wiedziała że nie ruszą się z domu. A pomóc trzeba. Wnioski wypełnić żeby później pieniądze mieli, choć nikt nawet o tym później nie chciał myśleć. A ona musiala, bo „papierologią urząd stoi”. A tato? Posiwiał tak przez tydzień, że płakałam jak go widziałam, a widywałam tylko w przelocie. Jak jechał na kolejne miejsce przecieku rozdzielic ludziom worki i piach, wysłuchać skarg i utyskiwań, przekleństw i próśb. Niedawno, tyle juz lat po tych zdarzeniach, gdy odchodził na zasłużoną emeryturę, chłopaki (starsi faceci) śpiewali mu piosenkę, którą sami ułożyli, o tym jak im zupę woził na wał i jak pokonali razem wodę! Jak wszyscy przy tym śpiewie płakali! Jak wspominali! Dni, tygodnie, kiedy spali po kilka chwil na podłodze w szatni zakładowej, a on im organizował choć śpiwory i wciąż załatwiał skądś tony piasku żeby wozić i ratować! Takie to były dni. A ja jak już nagotowałam tych żurkow i bigosów wracałam do domu, szczęśliwa że dzisiejsza fala nie była tak silna i jeszcze wał stoi! I szybciutko zbierałam się nad rzekę. Żeby tam z sąsiadami i bliskimi pakować te worki! Ile tego trzeba było! Pomagała nam nadzieja i żołnierze. Jeden z takich wieczorów był wyjątkowy. Moja zwariowana siostra, ja i grupka znajomych rozkopywałyśmy nową dostawę piachu. Jeden trzyma wór, drugi ładuje piach łopatą, trzeci zawiazuje i na wał! Podaj dalej..podaj dalej… Komary cięły niemiłosiernie, woda jakies 70cm od korony wału, nasyp grząski jak galareta. Trzeba się uwijac! Jeden rzuci żart, ktoś podchwyci i zaśmiewamy się do łez przy tej robocie! Jakoś łzy czasem nie chcą przestać płynąć, ale zaraz ktoś coś głupiego powie i już raźniej!!! Podaj dalej!
Żołnierze do pomocy przyjechali! Jaka ulga! Teraz kobiety zajmują stanowiska przy łopatach i zawiązywaniu. No i pakuję ten piach do worka, a moja siostra woła żeby „panowie w mundurach podnieśli prawe dłonie!” po co nikt nie wie, ale podnoszą ciekawi… Lubią nas już, piwko przywiozła sąsiadka i kanapki. To chłopakom raźniej. Przecież oni od domu daleko, a może i u nich powódź, a oni w robocie akurat do nas rzuceni. To im trochę pośpiewałyśmy, pożartowaliśmy razem.
No i ona z tymi rękami wyskoczyła! Co ci? -pyta koleżanka, na co ci ich łapy? Przecie worki noszą!.
A ta drze się w ten tłum, że ma siostrę na wydaniu i ciekawa, który z panow kawaler, a który ma obrączkę. Mogłabym się zapaść pod ziemię ze wstydu, ale komary tak już mnie zgryzły, pęcherze od łopaty na rękach tak piekły, że było mi wszystko jedno, co ona bredzi i jak mnie ośmiesza. Przecież tu albo sami swoi, albo całkiem obcy…
Kto wie skąd i  pewnie ich już w życiu nigdy nie spotkam!
I on podniósł rękę. Po czym wyciągnął ją w moją stronę przedstawiając się. Wojtek ma na imię i nie ma obrączki, – Zdałem? Nadam się? No i przepadłam! Ja już wtedy, w ten czerwcowy wieczór przy tym wale nad Łęgiem wiedziałam w jednej chwili, że to ja mu obrączkę założę. Po prostu wiedziałam. I on też wiedział. Wały puściły tej nocy na drugą stronę. Nie zalało mojego domu, niebezpieczeństwo minęło. Zostalo mnóstwo pracy. Pomoc tym po drugiej stronie, wyjazd z dziećmi które przecież nie mialy tego lata domu na kolonie, sprzątanie w domach i gospodarstwach bliskich z zalanych wiosek.
To były intensywne wakacje. W wigilię wspominaliśmy to lato, ten ciężki czas, który moi rodzice bardzo odchorowali. W wigilię Wojtek oświadczył mi się. Mamy dwoje dzieci, Ludi niedawno zapytał,gdzie poznałam tatusia, akurat byliśmy na wakacjach u dziadkow, więc zaprowadzilam go nad rzekę. Bezpiecznie płynącą w korycie. Stanęłam tuż przy wale i powiedziałam że tu własnie poznałam jego tatusia, nad wodą.”

Napisz komentarz...
  1. Iwona says:

    Popłakałam się, ale i uśmiałam. Piękna historia!!!

    Odpowiedz
  2. Iva says:

    ….No i miałaś racje- będę myśleć o tej historii cały dzień. Piękna.

    Odpowiedz
  3. Sandra says:

    Czytając tę historię tak mi się ciepło na sercu robi, że w tak bardzo ciężkich chwilach ludzie potrafią się zbratać. Że ta iskierka gdzieś jest, co napędza żeby ciągle walczyć 🙂

    Odpowiedz
  4. Onaszejbajce says:

    Oczywiście się popłakałam. Dziekuje za ta historie pewnie będę o niej myslec caly dzień. Pozdrawiam gorąco

    Odpowiedz
  5. Monika says:

    Ludzie to mają talenty!:) Piękna historia.. Ja z tych co rzadko komentują, a już w konkursach to w ogóle, po prostu talentu brak;) Ale czytam z największą przyjemnością:)

    Odpowiedz
  6. marta says:

    Piekna i wzruszajaca historia 🙂

    Odpowiedz
  7. Magda says:

    O rety! Ale historia! Łzy poleciały i mnie. Wyobraziłam sobie wszystko, no jak w filmie! Pięknie. Zostanie w pamięci na pewno!

    Odpowiedz
  8. Aleksandra says:

    Przeczytałam i..przepadłam. Piękna, wzruszająca historia. Życie pisze piękne scenariusze. Autorka tekstu ma niebywały talent do pisania. Pamiętam to lato jak przez mgłe, miałam osiem lat i wracałam z babcią z nad morza pociągiem. Przez powodzie wracałyśmy ponad dobę do domu, telefony komórkowe jeszcze nie były w każdej dłoni..strach mojej mamy musiał być ogromny, gdy nie wiedziała co się z nami dzieję.

    Odpowiedz
  9. Anna says:

    Piękna historia 🙂
    Zadbam o to, żeby sprawdzić jak wygląda bohaterka opowieści 😀
    Brawo!!

    Odpowiedz
  10. Ania says:

    Tak się wzruszyłam bardzo… faktycznie historia jak z książki wyczarowana… I tak mi też od razu rzeka Kama z Jeźdzca miedzianego przed oczami stanęła 🙂 tyle tych historii, Julcia, dzięki Tobie poznajemy, tych prawdziwych i zmyślonych… a one potem w głowach na zawsze zostają i wpływają na to, jakie jesteśmy 🙂 dziękuję. Uściski!

    Odpowiedz
  11. Jasmina says:

    Jak ja lubię czytać Wasze komentarze! bo tak mi się wydaje, że to jednak jakaś całość. Tyle fajnych i mądrych tu słów padło pod wpisami Julki.. Choć tych smutnych też nie brakowało ale takie też uczą.
    Historia piękna i to prawda, zostaje w głowie..
    A mi się właśnie przypomniał rok 1997 i wielka powódź we Wrocławiu. Choć miałam wtedy 7 lat to pamiętam ten strach do dziś..
    Dobrego dnia dla wszystkich! 🙂

    Odpowiedz
  12. Ewa says:

    Popłakałam się… piękna historia dziękuję że mogłam ja przeczytać

    Odpowiedz
  13. Dziś mam taki ckliwy dzień no i ta historia dolała oliwy, aż się popłakałam ze wzruszenia. Cudowna historia, pięknie napisana teraz pozostaje znaleźć reżysera:) znam dwóch może, któryś się podejmie.

    Odpowiedz
  14. Olga says:

    Co za historia! Człowiek by nie chciał.a tu oczy mokre.
    I jak napisana, no jakby się to działo tu i teraz. I kto by to sobie wymarzył!

    Odpowiedz
  15. D M says:

    Kurcze, Julia, nie dosc ze sama przepieknie piszesz to jeszcze udostepniasz to swoje miejsce innym! Ktorzy tez tak pieknie pisza. Historia rewelacyjna, poruszajaca.
    P.S. Laczy Was z autorka moze jeszcze wiecej, ale na pewno to ze obie macie wyjatkowe i cudne siostry!

    Odpowiedz
  16. Julka! Ależ Ty masz czytelniczki! Skarb!

    ps. znów się zryczałam mimo, że tak piękna ta historia…

    Odpowiedz
  17. Baśka says:

    Julio kochana! Jak mi serce bije! Jakie emocje! Mam właśnie okienko miedzy lekcjami i zerknelam na ig i tu…a tu moje wspomnienia u Ciebie! Dziękuję. Dziękuję ogromnie!

    Odpowiedz
  18. Popłakałam się drugi raz, jak czytałam pod konkursem i teraz.
    A siostra Baśki to skarb 🙂

    Odpowiedz
  19. Joanna says:

    Widzę to tak dokładnie jak w kinie. Piękny film na dzisiejszy dzień…

    Odpowiedz
  20. agata says:

    oj Julcia ale się wzruszyłam :))) nie mogę twojego bloga w pracy czytać..bo troszkę niezręcznie hihi

    Odpowiedz
  21. Joanna says:

    Serce mi wali jeszcze po przeczytaniu, coś cudownego! :). Może najpiękniejsze historie miłosne dzieją się tuż obok nas, nie w filmie, nie w kinie. Dużo szczęścia dla Bohaterów tej historii :). Dzięki Julia za podzielenie się nią. Pozdrawiam cieplutko. Joanna

    Odpowiedz
  22. Monika says:

    o rajuuuu no przecież że oczy mokre… gula w gardle… wzruszenie pełne… Tak jak piszesz Julia życie samo pisze cudowne historie, ale umieć to opisać aby inni mogli poczuć… bezcenne…

    Odpowiedz
  23. Anika says:

    Jakie to piękne! Jak to ludzie potrafią cudnie malować obrazy słowami, jaka to sztuka, jaki dar, niesamowite… Przeczytałam dwa razy, za każdym razem wzruszyłam się tak samo…

    Odpowiedz
  24. Iza says:

    No piękna opowieść <3
    A Ty Julia Jesteś niesamowita ..
    Buziaki

    Odpowiedz
  25. Wercwik says:

    Powiem tak. Historia piękna, ale nie będę o nie myśleć cały dzień. Widzę już te zdziwione twarze. Ale mówię nie a dlaczego? Ponieważ jest 21.30 i dzień już za mną, jednak noc przede mną i wiem o tym że będę miała piekny sen. 🙂

    Odpowiedz
  26. Natalia says:

    Co za cudowna historia…ja Ich widze oczami wyobrazni:)Jego z szerokim uśmiechem i podniesiona reka i Ja zawstydzona,przyrumieniona ale i zainteresowana coz to za kawaler:)

    Odpowiedz
  27. Margot says:

    Piękna historia. Wzruszająca…
    W różnych momentach życia można odnaleźć swoje przeznaczenie i.. miłość. Niepoprawna romantyczka, po przejściach… mało romantycznych… ale wciąż wierzę…

    Odpowiedz
  28. LeonKameleon says:

    Gratuluję talentu 🙂

    Odpowiedz
  29. Grazka says:

    Wspaniała,mądra osoba ,sciąga cudownych ludzi którzy dzielą się pięknymi historiami i zostawiają fajne komentarze 🙂 .Fajnie że jesteście !

    Odpowiedz
  30. Aldona says:

    Hmmm, a więc takie historie się zdarzają. Bardzo piękna…Muszę przyznać, że taki Julkowy styl pisania. Też piękny. Żeby tak pisać trzeba widzieć świat inaczej. Ja już chyba nie umiem tak patrzeć. Na pewno kiedyś, nie dziś. Julka u Ciebie jestem częstym gościem. Tylko moje życie wydaje mi się z innej planety. Jakbym funkcjonowała, a nie żyła.Nie to, że narzekam, właściwie to ka lubię swoje życie. Tylko dlaczego jak Ciebie czytam to czuję, że coś mi ucieka…

    Odpowiedz
  31. Karo says:

    Poryczałam się jak bóbr..

    Odpowiedz
  32. Paulina says:

    Coś pięknego !!!

    Odpowiedz
  33. Justyna says:

    Ale się spłakałam, piękne…

    Odpowiedz
  34. Ania says:

    Hmmmm…ciekawe czy Twoj Łęg to ten sam po ktorym ja jeżdżę konno? Czy moja wieś jest sasiadka Twojej wsi? Przez instagram po nitce trafilam tutaj .

    Odpowiedz
  35. AniaM. says:

    Jejciu, prześliczna historia. I się popłakałam i się pośmiałam a przede wszystkim wzruszyłam. Zostanie na pewno długo w mojej pamięci…Kiedyś może ją komuś przytoczę, że czytałam na blogu, że historia prawdziwa, że ludzie , że pomoc, że śmiech, że starch, że miłość…że woda….Cudowna historia.

    Odpowiedz
  36. Agata says:

    I taki film chciałabym zobaczyć! Co ja piszę? Ja już go widzę w swojej głowie! Piękna….

    Odpowiedz
  37. Ewelina says:

    Piękna Historia😁

    Odpowiedz
  38. Chwyciła i mnie za serce…<3

    Odpowiedz
  39. Katarzyna says:

    Cudowna historia! …i że ja mu tą obrączkę założę! Fajnie dowiedzieć się czegoś więcej o Basi 🙂 poznałam po imieniu synka:) Uściski dla Wad obydwu dziewczyny

    Odpowiedz
  40. AgaWa says:

    Historia przepiękna i cudownie, z wielkim smakiem napisana, co do tego wszyscy się zgadzamy.
    Mnie jednak 2 słowa poruszają najbardziej:
    – Zdałem? Nadam się?
    Klucz wszystkiego.
    Ile dystansu, serdeczności i oddania w nich jest. Ile skromności. Wtedy jeszcze w obcym człowieku.
    Złożył swój los w rękach Basi, choć przecież mógł usłyszeć cokolwiek…
    Ta historia nie mogła inaczej się skończyć 🙂

    Ściskam

    Odpowiedz
  41. Marta says:

    A ja czekam na ten obiecany post z książkami polecanymi przez ciebie 🙂

    Odpowiedz
  42. Dagmara says:

    Cudowna historia!

    Odpowiedz
  43. Ania says:

    Nadal wierzę w miłość.I tak widzę go jak idzie ku niej i te kury i tą wodę ,widzę szczęście ❤️

    Odpowiedz
  44. Michalina says:

    Mój Żołnierz, też Wojtek… Piękna historia.

    Odpowiedz

Zostaw komentarz.