Kategoria: zdjęcia

w dzień moich trzydziestych drugich urodzin, o piątej nad ranem skrzypiała podłoga.
tam skrzypi zawsze. w przedpokoju, kiedy idę od łóżeczka Benia do pokoiku Tosi.  w tej idealnej ciszy.
jadłam mój ulubiony chleb z żurawiną na śniadanie.
dostałam kwiaty z tych małych łapek, które rozdał Im Tata.
Tosia nadawała ton do „sto lat”. dałam Jej jeden kwiat z bukietu.
mąż mój zamówił ulubiony nasz tort. czekoladowo malinowy.
w szarej papierowej torbie dostałam od Niego wymarzony prezent.
rodzina zapewniająca mnie telefonicznie, że będą wszędzie, ale na pewno nie tu, byli tu.
kiedy usypiałam Benka na tarasie. i to był chyba ten dokładnie moment gdy zasnął.
stanęli za moimi plecami i z torcikami bezowymi w dłoniach śpiewali głośno.
Bena nawet to zaciekawiło na tyle, że postanowił już nie spać i łypać wielkimi oczyskami.
wzruszyli mnie do łez. najprawdziwszych na świecie, mokrych łez.
chowałam twarz w dłonie.
na kolację zamówiłam żeberka. sałatkę w słoiku podali. On jak zwykle kluski i roladę.
po kinie rozmawialiśmy długo.
o tym, że tak wielkie znaczenie w naszym życiu mają nasi rodzice.
jak kształtuje się człowiek, ktory uwielbia swoich rodziców.
pomyślałam, że koniecznie w wolniejszej chwili muszę napisać o tym posta..
a potem zaczęłam się zastanawiać na tym słowem „wolniejsza chwila”..
dzień moich urodzin trwał dni trzy..
miałam babski wieczór w Krakowie i mogłam spać do woli..
i mój mąż mi to wszystko poplanował i dopilnował.
w dzień moich urodzin miałam trzy życzenia..
byśmy byli zdrowi, by nie było wojny i…
niech skrzypi podłoga.
niech skrzypi.

upał niemiłosierny trzy tygodnie. sachara, pustynia. nie mamy już trawy bo ją wypaliło.
i kiedy akurat jedziemy całą bandą na popołudnie w stacyjkowie, to leje niemiłosiernie.
ale czy Komuś to przeszkadza? na szczęście dla Benka miałam rampersa z długimi rękawami, a reszta biegała po deszczu zanurzając sandałki i nogi po łydki. 
chowaliśmy się pod daszkiem kawiarenki na dworze, dookoła nas błyskało, zacinało, grzmiało..
ale kolejka o 15ej ruszyła z planem.
dzieci trochę może zasmucone, że deszczysko zebrało Ich z placu zabaw wcześniej. 
a tam jest labirynt w lesie między drzewami. tunele do przechodzenia z drzewa na drzewo. niestety przez deszcz już nie zdążyłam zrobić zdjęcia, ale koniecznie zobaczcie na stronie bo bardzo estetyczne, z pomysłem, dużo zabawy, bezpieczne.
w kawiarence przepyszna kawa, przepyszne panini i ciasta.
na tych zdjęciach niestety nie widać tej części stacyjkowa gdzie można się wygodnie rozsiąść..
przede wszystki co dla mnie ważne, tam jest bardzo czysto i estetycznie. 
przemili ludzie. czasami można trafić na otwarte pomieszczenia z zabytkami wojennymi.
kolejka wąskotorowa biegnie przez las. parowa i spalinowa. o każdej godzinie odjeżdża inny. w tygodniu jeździ tylko do 15ej.
w weekend od 11ej do 17ej. co godzinkę. 
na podróż  dali nam koce dla dzieci, żeby przed deszczem się uchronić, przed chłodem po burzy w lesie.
a wszystko tamtego dnia parowało. parowóz z silnikiem diesela i piach, runo w lesie, drzewa…

cudowne miejsce na popołudnie z dziećmi. a i samemu na posiedzenie z książką. zabranie znajomych na kawę w niebanalne miejsce.
no fajnie – stacyjkowo w Rudach